Θοδωρής Σαρηγκιόλης, Πρόθεση Βάθους

thousands-holes-background-22069132

.

Αυτές οι τρύπες
δεν είναι πληγές ούτε φωλιές δακρύων,
δεν είναι τάφοι πεζοπόρων στρατιωτών
ούτε ποτήρια της βροχής,
δεν είναι εγκαταλειμμένες προσπάθειες ισοβιτών
ούτε παραλλαγές στο επίπεδο τοπίο,

μια πρόθεση βάθους είναι μόνο.

~Το δέρμα του χρόνου, Γαβριηλίδης 2012~

 

Θανάσης Κριτσινιώτης, Η Δάφνη και το ποτάμι

 

Alan Macdonald daydreambeliever

.

Την είδα στο ποτάμι

Κυλάει το ποτάμι, χλωμό και ήσυχο.
Ανάμεσα σε δέντρα και βήματα οδοιπόρων.
Προσόψεις σπιτιών το ακολουθούν
σαν σιωπηλοί, πέτρινοι άγγελοι.
Έχουν χρώμα σκοτεινό κι ένα μορφασμό εγκατάλειψης.

Εκεί την είδα. Μαυροφορεμένη
και τα μαλλιά της να κυματίζουν. Μ’ ένα σακίδιο
στον ώμο. Έχοντας μέσα την ψυχή της,
ένα ζώο παράξενο κι άγριο.

Η Δάφνη βλέπει

Αστέρια και βολβούς ματιών, το στόμα
του σκύλου ανοιχτό όπως καμπάνα
της θλίψης, φυλλώματα δέντρων, λίμνες
που κυματίζουν στον αέρα, κόκκινα
ψάρια να σπαρταρούν στη δύση,
μια μονόφθαλμη γάτα ανάμεσα στα σύννεφα,
ένα γρήγορο, αόρατο τραίνο,
που χάνεται σφυρίζοντας.

Οι πληγές της Δάφνης

Παράξενα πουλιά με κεντούν. Πουλιά
με ράμφη κόκκινα, αλλά χωρίς σώμα.
Πράσινα δάκτυλα σαν φιδόχορτο
μ’ αγγίζουν. Κόκκινα στόματα
στο στήθος μου και στους μηρούς.
Στις άκρες των δακτύλων μου,
το σάρκινο κεράσι που δαγκώνεις.ά

~Η Δάφνη και το ποτάμι, εκδ. Γαβριηλίδης, 2016~

Art: Alan Macdonald

.

.

Δημήτρης Πέτρου, Έκθεση ιδεών

 

9-desperate-house-clothing-1024x1024.

 

Βγάλτε μια κόλλα χαρτί.

Το θέμα μας σήμερα

είναι ένα σπουργίτι που τεμπελιάζει

 στα σύρματα

ένα εντελβάις

με πλαστικό στήμονα.

Το ζωγραφίζει ένας ντροπαλός

αστυνομικός στον ελεύθερο χρόνο του

Το ψιθυρίζει μια γυναίκα με κρύα πόδια

στον εραστή της

Το προτείνει ένα στέλεχος πολυεθνικής

στη γενική συνέλευση των μετόχων.

Πάνω στο θέμα

οι διάνοιες ψεύδονται ασύστολα,

δείχνουν τα δόντια τους

στη νυχτερινή βάρδια

όμως τα επιγράμματα

στο τέλος λένε την αλήθεια.

Διότι το θέμα μας σήμερα

έχει τίτλο:

Η αυτοκτονία ενός εστιάτορα.

~Χωματουργικά, εκδ. Μικρή Αρκτος, 2016~

Photo:  Cedric Blanchon

.

.

Κυριάκος Συφιλτζόγλου, Στο σπίτι του κρεμασμένου

 

7f58ffb8475ca3df4feb6ae638fa0335

.

 

δεν επιτελώ και δεν οπλίζω –η Σούζαν μου τραβά τ’ αυτί. δεν επιτελώ κάτω από στρώματα ούτε με κύματα βαδίζω κ’ η Σούζαν κόβει κέρματα –αύριο κοντή γιορτή. δεν επιτελώ μες στα σφαγεία, μα η Σούζαν βαπτίζει τ’ αίμα στην πληγή. δεν επιτελώ ραγίσματα στη μήτρα –η Σούζαν Σόνταγκ πάει για εμφάνιση τα φιλμ

νιόπαντρη νύφη

καταχείμωνο

γυμνή

 

~Στο σπίτι του κρεμασμένου, εκδ. Θράκα, 2015~

Photo: via google , Halloween costume, cursed bride

.

.

Γιάννης Στίγκας, Έντγκαρ Άλαν Πόε

86437770.jpg

.

Έτσι όπως γυάλιζε το όνειρο

του ΄ρθε μια δίψα δίμετρη

«τι θέλω τα παπούτσια μου» ξεφώνισε

«ώρα να πάω ξυπόλυτος»

βγήκε στη νύχτα και της φώναζε:

ο έρωτας

                             ο θάνατος

ποιανού είμαι ο παραπόταμος;

 κι ας το ήξερε

                                           κι ας το ήξερε

                                                                                                  ότι γυαλάδες σαν κι αυτές

μονάχα τα ξυράφια

.

~ Ισόπαλο τραύμα, εκδ. Κέδρος, 2009~

Photo: via Getty images /Eric Antony Johnson

.

.

Δημήτρης Πέτρου, Αγκαλιά με τα βραχόψαρα

Maleonn

.

Αδικείς την ποίηση, μου είπε
έτσι όπως φέρνεις το μαρσάρισμα
των πεθαμένων
στη φωνή σου —
Αδικείς τον εαυτό σου.
Θα σε πάρω ένα ταξίδι να φύγουμε.
Όχι πια άλλους Καίσαρες.
Όχι άλλες ημερήσιες εκδρομές.
Παραθεριστικούς Ιούληδες
σε κεντρικές πλατείες,
ορεινές διαδρομές.
Με ξεγέλασες τσόγλανε.
Τον έδιωξα κακήν κακώς
μες στο καταχείμωνο.
Τα γυαλιά ηλίου στο κεφάλι.
Θα δεις τι θα πάθεις, φώναξε.
Κι έπεφταν από ψηλά αγριολούλουδα
και πυροσβεστικές.

~Χωματουργικά, εκδ. Politeianet, 2016~

Photography: Maleonn

.

.

Κώστας Παπαγεωργίου, Οικογενειακό

beth conklin time passed

.

Μέρες μετά το θάνατό της η θεία Μερόπη

άφησε τη μασέλα, τα χοντρά γυαλιά της

επάνω στο περβάζι του παραθύρου

χαιρέτησε καθένα χωριστά

                                         –φεύγοντας

τα κόκαλά της σκόρπισαν στη σκάλα

τα πήρανε γυναίκες του ιδρύματος

φτιάξανε κομπολόι για τον ηγούμενο

τριάντα τρία κομμάτια

κορίτσια από την ενορία ψαλιδίσανε  τα ρούχα της

πλέξανε κουρελούδες στους φτωχούς

ζητιάνες δοκίμαζαν τα παπούτσια της.

Κανείς δεν είδε κάτω από το σιδερένιο της κρεβάτι

το χέρι που όλο χάραζε στο φως

και πέφτανε τα λέπια του ένα ένα

την τρέλα της που υπνοβατούσε στο δωμάτιο

με κίνδυνο να τσακιστεί μες στην καρδιά μου.

~Ιχνογραφία, μέρος Γ’, συλλογική έκδοση  Ποιήματα, εκδ. Κανάκη~

Art: Beth Conklin