Νίκος Κατσικάνης, Φτερά πεταλούδας

427119_3459306248473_1768523845_n

 

.

Κατάκοποι και συφοριασμένοι

από την ταλαιπωρία του χρόνου

Με πείνα για το κρουστό

Όμως ερχόμασταν με αναφιλητά

από τα έγκατα

Διψώντας των ματιών

τα καλλίρειθρα ποτάμια.

Η μνησιακακία των κομμένων

λουλουδιών

κι ο πόνος για το σφάλμα των άλλων

μια ξαφνική καταδίκη

πάνω στο στήθος.

Κι αν είναι η μοίρα μας το χώμα;

Εμείς συμβουλευόμαστε

τ’ αστέρια

Ανατινάσσοντας κουκούλια

γεμίζουμε το σύμπαν ελπίδα

που τη σηκώνουν πεταλούδες

με τα φτερά τους

που είναι η αγάπη.

.

.

 

Νίκος Κατσικάνης, Κυριακή μετά τρούλου

 14657400_10157596595620634_620110839197859387_n

.

Πάνω από της Κυριακής

τους καθαγιασμένους τρούλους

σε τεντωμένο γαλάζιο,

ανάρια ολόλευκα σε όρχηση ευχολόγια

μας δίνουν ακόμα λίγο δίκιο

πριν μας εκτονώσει το μαύρο

κάτω απο φτελιές και ακακίες,

συνυπάρχοντας ασήμαντοι ή ανούσιοι.

Σκάζοντας σε μύρια όστρακα η μέρα,

είναι το κέρδος του χρόνου

μια ανυπόγραφη αιωνιότητα

κι ο θεός εφησυχασμένος με δυο τάληρα μάτια,

με αποξηραμένη καρδιά,

ταξιδεύει ανέσπερος προς την όχθη της Δευτέρας.

.

Photo: Irene Suchocki, fine art photography

.

.