Ανν Σέξτον, Ξιφολόγχη

Parthenis

.

Τι μπορώ να κάνω μ’ αυτή την ξιφολόγχη;

Να στήσω μία τριανταφυλλιά;

Ή να τη χώσω στο φεγγάρι;

Ή μήπως με την κόψη της να ξύριζα τα πόδια μου;

Ή μήπως να καμάκωνα ένα ψάρι;

Όχι. Όχι.

Την έφτιαξα

για σένα

στα όνειρά μου.

Τα μάτια μου ήταν κλειστά.

Ήμουν σε στάση εμβρυακή,

όμως μια ξιφολόγχη είχα στα χέρια μου

που προοριζόταν για τη γη του στομαχιού σου.

Ο αφαλός το αίνιγμά του τραγουδούσε.

Τα έντερα ελίσσονταν σαν δρόμοι αλπικοί.

Φτιάχτηκε για να εισέλθει μέσα σου

όπως εισήλθες μέσα μου εσύ

και κόβοντας να σε γεμίσει φως της μέρας,

να ελευθερώσει τη θαμμένη σου ενδοχώρα,

να ελευθερώσει το κουτάλι που με τάισες,

να ελευθερώσει το πουλί που είπε άντε γαμήσου,

να το σμιλέψει σε άγαλμα μέχρι να γίνει άσπρο,

και τότε θα μπορούσα να το βάλω σε ένα ράφι,

ένα αντικείμενο άλογο σαν πέτρα,

όμως με όλους τους παλμούς

ενός σταυρού του μαρτυρίου.

{μτφρ: Δήμητρα Σταυρίδου}

Painting: Konstantinos Parthenis

.

.

Advertisements