Γκότφριντ Μπεν, Morgue-Νυχτερινό καφέ

 

brooke-shaden-4

.

824: O έρωτας και η ζωή των γυναικών.

Το βιολοντσέλο πίνει με ταχείς ρυθμούς. Το φλάουτο

ρεύεται βαθιά σε τρεις  ρυθμούς: το ωραίο δείπνο.

Το τύμπανο τελειώνει το αστυνομικό μυθιστόρημα.

.

Πράσινα δόντια, σπυράκια στο πρόσωπο

γνέφει σε μια βλεφαρίτιδα.

.

Λίπος στα μαλλιά

Μιλάει σε ανοιχτό στόμα με αμυγδαλές.

Πίστη Αγάπη Ελπίδα γύρω απ’ το λαιμό.

.

Η νεαρή βρογχοκήλη είναι ο,τι πρέπει για στρα-

πατσαρισμένη μύτη.

Πληρώνει για κείνη τρεις μπίρες.

Ο λειχήνας αγοράζει γαρίφαλα

για να μεταπείσει το διπλοσάγωνο.

.

B-moll: η σονάτα αρ. 35.

Δυο μάτια γκαρίζουν:

Μη ραντίζετε την αίθουσα με το αίμα του Σοπέν,

για να σέρνεται επάνω του ο όχλος!

Τέρμα! Ε, Ζίγκι! –

Η πόρτα ανοίγει διάπλατα: μια γυναίκα.

Άνυδρη έρημος. Καφετί της Χαναάν.

Αγνή. Σπηλαιώδης. Την ακολουθεί ένα άρωμα. Άρωμα τρόπος του λέγειν.

Πρόκειται απλώς για μια θολωτή κύρτωση του αέρος

Εναντίον του εγκεφάλου μου.

 

Μια λιπαρή σωματικότητα τριποδίζει ξοπίσω της

~Έξι Ευρωπαίοι ποιητές, Γκόντφριντ Μπεν, μτφρ:  Αλέξανδρος Ίσαρης~

Photo: Brooke Shaden

Αντρέ Μπρετόν, Ελεύθερη ένωση

oyzo kim (2).jpg.

Η γυναίκα μου με μαλλιά φωτιάς από ξύλα

Η γυναίκα μου με σκέψεις αστραπών της ζέστης

Με μέση κλεψύδρας

Η γυναίκα μου με μέση σβίδρας ανάμεσα στα δόντια της τίγρης

Η γυναίκα μου με στόμα κονκάρδας και ανθοδέσμης άστρων

μικρότερου μεγέθους

Με δόντια αποτυπώματα άσπρου ποντικιού πάνω στην άσπρη γη

Με γλώσσα κεχριμπαριού και γυαλιού τριμμένου

Με γλώσσα μαχαιρωμένου αντίδωρου

Με γλώσσα κούκλας που ανοιγοκλείνει τα μάτια της

Με γλώσσα πέτρας απίστευτης

Η γυναίκα μου με ματόκλαδα όρθιες γραμμούλες παιδικής

γραφής

Με φρύδια περίγυρου φωλιάς χελιδονιού

Η γυναίκα μου με κροτάφους σχιστόλιθου στέγης θερμοκηπίου

Κι άχνας στα παράθυρα

Η γυναίκα μου με ώμους σαμπάνιας

Και κρήνης με κεφάλια δελφινιών κάτω από τον πάγο

Η γυναίκα μου με καρπούς χεριών από σπίρτα

Η γυναίκα μου με δάχτυλα τύχης και καρδιάς άσσου κούπα

Με δάχτυλα θερισμένου σταχυού

Η γυναίκα μου με μασχάλες τριχώματος του κουναβιού και

καρπών οξιάς

Της νύχτας του Αϊ-Γιαννιού

Της αγριομυρτιάς και φωλιάς σκαλαριών

Με μπράτσα του αφρού της θάλασσας και του υδροφράγματος

Και μίγματος σταριού και μύλου

Η γυναίκα μου με γάμπες βεγγαλικού

Με κινήσεις ωρολογιακές κι απελπισίας

Η γυναίκα μου με γάμπες από μεδούλι της ακτέας

Η γυναίκα μου με πόδια αρχικά ονομάτων

Με πόδια εσμού κλειδιών με πόδια καλφάδων που πίνουν

Η γυναίκα μου με λαιμό μαργαριταριού αλεσμένου κριθαριού

Η γυναίκα μου με λαιμό χρυσής κοιλάδας

Και συναντήσεων μέσα στην ίδια την κοίτη του χειμάρρου

Με στήθια της νύχτας

Η γυναίκα μου με στήθια θαλασσινής φωλιάς του τυφλοπόντικα

Η γυναίκα μου με στήθια χοάνης για ρουμπίνια

Με στήθια φάσματος του ρόδου κάτω απ’ τη δροσιά

Η γυναίκα μου με κοιλιά βεντάλιας των ημερών όταν ξεδιπλώνεται

Με κοιλιά γιγάντιο νύχι γαμψό

Η γυναίκα μου με ράχη πουλιού που φεύγει κατακόρυφα

Με πλάτη υδραργύρου

Με πλάτη φωτός

Με σβέρκο πέτρας στρογγυλεμένης και κιμωλίας βρεμένης

Και πεσίματος του ποτηριού που μόλις ήπιαμε

Η γυναίκα μου με γοφούς μικρού πλοίου

Η γυναίκα μου με γοφούς πολυελαίου και με φτερά σαΐτας

Και με μίσχους φτερών άσπρου παγωνιού

Και ζυγαριάς ανευαίσθητης

Η γυναίκα μου με γλουτούς από αμμόπετρα και αμίαντο

Η γυναίκα μου με γλουτούς ράχης του κύκνου

Η γυναίκα μου με γλουτούς της άνοιξης

Με αιδοίο γλαδιόλας

Η γυναίκα μου με αιδοίο φλέβας χρυσού κι ορνιθόρυγχου

Η γυναίκα μου με αιδοίο φύκια και καραμέλες του παλιού καιρού

Η γυναίκα μου με αιδοίο καθρέφτη

Η γυναίκα μου με τα μάτια της γεμάτα δάκρυα

Με μάτια μενεξεδιάς πανοπλίας και μαγνητισμένης βελόνας

Η γυναίκα μου με μάτια σαβάνας

Η γυναίκα μου με μάτια νερού για να πίνεις στη φυλακή

Η γυναίκα μου με μάτια του ξύλου πάντα κάτω από τον πέλεκυ

Με μάτια στο ύψος του νερού στο ύψος του αέρα της γης και της φωτιάς.

 ~Ελεύθερη ένωση~μτφρ: Νάνος Βαλαωρίτης

Art: Ouzo Kim

 

 

 

Τόμας Μπέρνχαρντ, Μαρτύριο

Maleonn photography

.

Πεθαίνω μπρος στον ήλιο

μπροστά στον άνεμο και στα παιδιά που βρίζονται

για έναν σκύλο,

πεθαίνω κάποιο πρωινό, που δεν μπορεί να γίνει ποίημα ∙

το πρωινό αυτό είναι θλιμμένο και πράσινο κι ατέρμονο…

Η μάνα κι ο πατέρας στέκουν στη γέφυρα

γιατί νομίζουν πως έρχομαι απ ‘την πόλη

κουβαλώντας σε τεράστια πανέρια τις ερειπωμένες

ανοίξεις τους ∙

δεν με βλέπουν

 γιατί εγώ πεθαίνω μπρος στον ήλιο.

Κάποτε δεν θ’ αντικρίζω τους θάμνους

Και το χορτάρι θα δεχτεί της αδερφής μου τη θλίψη.

Η αψίδα της πύλης υα μαυρίσει

κι ο ουρανός δεν θα ‘ναι πια ανέφικτος για την απόγνωσή μου…

Κάποια μέρα όλα θα τα δω  και κάποια αυγή

Πολλών ανθρώπων τα δάκρυα θα σκουπίσω.

Να ‘μια πάλι πίσω απ’ τα γιασεμιά, ενώ ο κηπουρός

ταχτοποιεί τους πεθαμένους μέσα στις πρασιές τους.

Πεθαίνω μπρος στον ήλιο.

Θλίβομαι γιατί θα ξημερώσουν κι άλλες μέρες

που δεν θα ξανάρθουν ποτέ πια.

μτφρ: Αλέξανδρος Ίσαρης

~Έξι Ευρωπαίοι Ποιητές, εκδ, Gutenberg 2015~

Photo: Maleonn

Ανρί Μισώ, Ένας φιλήσυχος άνθρωπος

 

529179_10151887171587369_384872089_n.

.

Τεντώνοντας τα χέρια έξω απ’ τα σκεπάσματα, ο Plume εξεπλάγη καθόσον τα μέλη του δεν ‘βρισκαν το τοίχο. «Πάει καλά, σκέφτηκε, θα τον έφαγαν τα μυρμήγκια…» και ξανακοιμήθηκε.

Λίγο αργότερα, η σύζυγος του τον πιάνει και τον σκουντάει: «Κοίτα δω, βρωμοκηφήνα!», του λέει. «Όσο εσύ έπαιρνες τον υπνάκο σου, μας κλέψαν το σπίτι!». Στην πραγματικότητα, έγερνε ο ουρανός, στέγη και τοιχώματα, από πάνω τους και γύρω. «Ό,τι έγινε, έγινε», σκέφτηκε εκείνος.

Λίγο αργότερα, ακούστηκε ένας θόρυβος. Ένα τρένο ερχότανε καταπάνω τους μ’ όλη του την ταχύτητα. «Έτσι που τρέχει, σκέφτηκε, θα φτάσει σίγουρα πριν από μας», και ξανακοιμήθηκε.

Εν συνεχεία ξύπνησε απ’ το κρύο. Κολυμπούσε ολάκερος στο αίμα. Δίπλα του κειτόταν κομματιασμένη η γυναίκα του. «Το αίμα, σκέφτηκε, μόνο μπελάδες φέρνει· αν γινόταν να μην είχε περάσει εκείνο το τρένο, θα ήμουν ιδιαιτέρως ευτυχισμένος. Αλλά μιας και πέρασε ήδη…» και ξανακοιμήθηκε.

– Λοιπόν, είπε ο δικαστής, πως εξηγείτε το γεγονός ότι η σύζυγος σας χτυπήθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε να βρεθεί διαμελισμένη σε οχτώ κομμάτια, δίχως εσείς, που βρισκόσασταν δίπλα της, να μπορέσετε να κάνετε την παραμικρή κίνηση για να αποτρέψετε το κακό, και κυρίως δίχως να αντιληφθείτε καν το παραμικρό. Ιδού το μυστήριο. Ολόκληρη η υπόθεση συνοψίζεται σε τούτη τη λεπτομέρεια.

– Δυστυχώς, επ’ αυτού δεν δύναμαι να σας βοηθήσω, σκέφτηκε ο Plume, και ξανακοιμήθηκε.

– Η εκτέλεση θα λάβει χώρα αύριο. Κατηγορούμενε, έχετε τίποτα να προσθέσετε;

– Συγχωρείστε με, είπε, δεν παρακολούθησα την διαδικασία. Και ξανακοιμήθηκε.
Μετάφραση Ζ. Δ. Αϊναλής

Artwork: Beautiful and Dark Surreal Art, via Google

.

.

Aνρί Μισώ, Η προσβολή

eggoncushion2141

Κάποτε γέννησα ένα αυγό απ όπου βγήκε η Κίνα (καθώς και το Θιβέτ, αλλά αργότερα). Καταλαβαίνετε πόσο μεγάλα αυγά γεννούσα.
Ωστόσο τώρα, όταν ένα μυρμήγκι συναντά κάποιο από τ΄ αυγά μου, αμέσως το ταχτοποιεί μαζί με τα δικά του. Ειλικρινά δεν τα διακρίνει.
Κι εγώ παρίσταμαι στο θέαμα αυτό με μια πνιγμένη λύσσα.
Γιατί πώς να του εξηγήσω την περίπτωση, χωρίς να του εκθέσω την ντροπή μου; Όμως, ακόμη κι έτσι…
<<Αντί να ενοχλείς ένα φτωχό μυρμήγκι>>, θα ‘λεγε, θιγμένο…
Φυσικά! Και καταπίνω σιωπηλά την προσβολή.
.
 μτφρ: Αργύρης Χιόνης

~Με το αγκίστρι στην καρδιά, εκδ. Γαβριηλίδη,2003~

painting: Andrew Heminway

.

.

Ανρί Μισώ, Τοπία

.the-lovers-1

Τοπία ειρηνικά ή ερημωμένα.

Τοπία πιότερο του δρόμου της ζωής παρά της επιφάνειας της Γης.

Τοπία του Χρόνου που κυλάει αργά, σχεδόν ακίνητος και κάποτε σαν προς τα πίσω.

Τοπία κουρελιών, ξεσκισμένων νεύρων, τραγουδιών νοσταλγικών.

Τοπία για να καλυφθούν οι πληγές, το ατσάλι, ο κρότος, το κακό,

η εποχή, η θηλιά στο λαιμό, η επιστράτευση.

Τοπία για την κατάργηση των κραυγών.

Τοπία όπως σκεπάζουμε μ’  ένα σεντόνι το κεφάλι.

~~~

Paysages paisibles ou désolés.

Paysages de la route de la vie plutôt que de la surface de la Terre.

Paysages du Temps qui coule lentement, Presque immobile et parfois

comme en arrière.

Paysages des lambeaux, des nerfs  lacérés, des  «saudades».

Paysages pour couvrir les plaies,l’ acier, le mal, l’ époque, la corde au cou, la mobilization.

Paysages pour abolir les cris.

Paysages comme on se tire un drap sur la tête.

~ Με το αγκίστρι στην καρδιά, εκδ. Γαβριηλίδη 2003~

μτφρ: Αργύρης Χιόνης

Painting: Rene Magritte

Γουίλλιαμ Στάνλεϋ Μέργουιν, Χωρισμός

needle_1518031i

.

Η απουσία σου έχει περάσει μέσα μου
Σαν κλωστή μες από μια βελόνα·
Οτιδήποτε κάνω είναι ραμμένο με το χρώμα της.

***
Your absence has gone through me   
Like thread through a needle.
Everything I do is stitched with its color.
μτφρ: Κώστας Λιννός
Photo: Eye of a needle and threaMagnification
via Google