Θανάσης Κριτσινιώτης, Η Δάφνη και το ποτάμι

 

Alan Macdonald daydreambeliever

.

Την είδα στο ποτάμι

Κυλάει το ποτάμι, χλωμό και ήσυχο.
Ανάμεσα σε δέντρα και βήματα οδοιπόρων.
Προσόψεις σπιτιών το ακολουθούν
σαν σιωπηλοί, πέτρινοι άγγελοι.
Έχουν χρώμα σκοτεινό κι ένα μορφασμό εγκατάλειψης.

Εκεί την είδα. Μαυροφορεμένη
και τα μαλλιά της να κυματίζουν. Μ’ ένα σακίδιο
στον ώμο. Έχοντας μέσα την ψυχή της,
ένα ζώο παράξενο κι άγριο.

Η Δάφνη βλέπει

Αστέρια και βολβούς ματιών, το στόμα
του σκύλου ανοιχτό όπως καμπάνα
της θλίψης, φυλλώματα δέντρων, λίμνες
που κυματίζουν στον αέρα, κόκκινα
ψάρια να σπαρταρούν στη δύση,
μια μονόφθαλμη γάτα ανάμεσα στα σύννεφα,
ένα γρήγορο, αόρατο τραίνο,
που χάνεται σφυρίζοντας.

Οι πληγές της Δάφνης

Παράξενα πουλιά με κεντούν. Πουλιά
με ράμφη κόκκινα, αλλά χωρίς σώμα.
Πράσινα δάκτυλα σαν φιδόχορτο
μ’ αγγίζουν. Κόκκινα στόματα
στο στήθος μου και στους μηρούς.
Στις άκρες των δακτύλων μου,
το σάρκινο κεράσι που δαγκώνεις.ά

~Η Δάφνη και το ποτάμι, εκδ. Γαβριηλίδης, 2016~

Art: Alan Macdonald

.

.

Κυριάκος Συφιλτζόγλου, Στο σπίτι του κρεμασμένου

 

7f58ffb8475ca3df4feb6ae638fa0335

.

 

δεν επιτελώ και δεν οπλίζω –η Σούζαν μου τραβά τ’ αυτί. δεν επιτελώ κάτω από στρώματα ούτε με κύματα βαδίζω κ’ η Σούζαν κόβει κέρματα –αύριο κοντή γιορτή. δεν επιτελώ μες στα σφαγεία, μα η Σούζαν βαπτίζει τ’ αίμα στην πληγή. δεν επιτελώ ραγίσματα στη μήτρα –η Σούζαν Σόνταγκ πάει για εμφάνιση τα φιλμ

νιόπαντρη νύφη

καταχείμωνο

γυμνή

 

~Στο σπίτι του κρεμασμένου, εκδ. Θράκα, 2015~

Photo: via google , Halloween costume, cursed bride

.

.

Γιάννης Στίγκας, Έντγκαρ Άλαν Πόε

86437770.jpg

.

Έτσι όπως γυάλιζε το όνειρο

του ΄ρθε μια δίψα δίμετρη

«τι θέλω τα παπούτσια μου» ξεφώνισε

«ώρα να πάω ξυπόλυτος»

βγήκε στη νύχτα και της φώναζε:

ο έρωτας

                             ο θάνατος

ποιανού είμαι ο παραπόταμος;

 κι ας το ήξερε

                                           κι ας το ήξερε

                                                                                                  ότι γυαλάδες σαν κι αυτές

μονάχα τα ξυράφια

.

~ Ισόπαλο τραύμα, εκδ. Κέδρος, 2009~

Photo: via Getty images /Eric Antony Johnson

.

.

Κώστας Παπαγεωργίου, Οικογενειακό

beth conklin time passed

.

Μέρες μετά το θάνατό της η θεία Μερόπη

άφησε τη μασέλα, τα χοντρά γυαλιά της

επάνω στο περβάζι του παραθύρου

χαιρέτησε καθένα χωριστά

                                         –φεύγοντας

τα κόκαλά της σκόρπισαν στη σκάλα

τα πήρανε γυναίκες του ιδρύματος

φτιάξανε κομπολόι για τον ηγούμενο

τριάντα τρία κομμάτια

κορίτσια από την ενορία ψαλιδίσανε  τα ρούχα της

πλέξανε κουρελούδες στους φτωχούς

ζητιάνες δοκίμαζαν τα παπούτσια της.

Κανείς δεν είδε κάτω από το σιδερένιο της κρεβάτι

το χέρι που όλο χάραζε στο φως

και πέφτανε τα λέπια του ένα ένα

την τρέλα της που υπνοβατούσε στο δωμάτιο

με κίνδυνο να τσακιστεί μες στην καρδιά μου.

~Ιχνογραφία, μέρος Γ’, συλλογική έκδοση  Ποιήματα, εκδ. Κανάκη~

Art: Beth Conklin

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, εξύψωση/ ένας βιασμός

Avery Palmer _Homesick

.

Ι
μια φιλόδοξη επέκταση
έξω-κοσμική/
συντηρεί αυτό το θλιβερό εγώ/
σε έναν κόσμο ακέραιων συμβάντων/
οι φερομόνες σιγούν στη μεθόριο/
ένα γέρικο γόνατο, αναιδές/
με φαγουρίζει/

ΙΙ
τα κορμιά που διαβήκαν/
ρήματα/
και ρήγματα/
η λευκή αφή του κενού/
στα σημεία όπου γεύτηκα με το στόμα/
ένα διεγερμένο ερυθρό/
που αναφλέγεται/
εκεί όπου δάγκωσα/

ΙΙΙ
έτσι αγκιστρώνομαι στον ιστό του χρόνου,
εγκυμονούσα τελεία που αποκτά υπόσταση
και καθ´ ύψος/
είτε λόγω δίψας/
είτε λόγω βιασμού/

~από τη συλλογή, Η Πτήση και το Χιόνι~

Art: Avery Palmer

.

.

Κώστας Παπαγεωργίου, Βοσκή

UmbertoDattola1

α’

Στο δάσος βόσκω τα έπιπλα χωρίς σκυλιά και ο δασοφύλακας

με παίρνει για τρελό

Πού πας μου λέει τα έπιπλα χωρίς σκυλιά σε λίγο

όλα τα δέντρα θα αγριέψουν άκου οι ρίζες τους

Το μαύρο ανάβει πρόβατα στον ουρανό και όταν θα

πέσουνε  στη γη ξεκοιλιασμένα

Εγώ που ο ύπνος μου όλο χόρτο αλλάζει χρώματα

δεν τρόμαξα στο πράσινο είπα κελαηδάει το νερό

επί τέσσερα

Και τρία στο κίτρινο μαραίνονται τα φύλλα αλλά

ψελλίζοντας νερό η δίψα αστράφτει πάντα ψαροκόκαλο

~Ραμμένο στόμα, από τη συλλογική έκδοση Ποιήματα , εκδ. Κανάκη 1995~

Artwork: Umberto Dattola

.

.

Στάθης Ιντζές, άτιτλο

 

 11216839_822455357837534_3575622717303288517_n

Σας έκανε κέφι Μαντάμ,

που ταξιδέψατε σ’ ολόκληρο

το Τέξας;

 

με στίχους που σας δίδαξε ο ηγούμενος

για νέους δρόμους στην Καλκούτα;

 

Να υποδύεσαι το όστρακο

μας αναγγείλατε ονειροπολώντας

εβίβα τρεις φορές

ζήτω το κράμα από όπερα.

~από το ανέκδοτο βιβλίο «Σκοτεινοί αιώνες»~

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αντώνης Αντωνάκος, Ανάβασις

 

Art in the city, Praga

.

Υπήρξα τράχηλος απόρων κορασίδων.
Γλωσσίδι σε φαγκότο.
Κομμωτής κομητών.
Υπέρ Μαγιακόβσκι πάντα εργάστηκα.
Σαν ανεβαίνοντας για Μόναχο
οι σκύλοι λετριστές με χαρακώσαν.
Αιμορραγούσε το μηλίγγι
η σύζυγός μου αυγάτιζε το κόλλυβο
ρουφούσε τον πικρό καφέ
το φρύδι της τραβιόταν
ξόβεργα βουβή να πιάσει πόνο
τα τέκνα και οι λοιποί συγγενείς απουσιάζαν.
Έτσι ορφάνεψε η Δαμασκός κι έγινε μαύρος τόπος.

Αrtwork:  Art in the City, Prague, via google

.

.

Aχιλλέας Κατσαρός, Απορίες ακίνητης μπαλαρίνας

Monica Piloni,

Ένα μέρος του έρωτα

(ή να προσθέσω κι ένα ίσως

–τιμής ένεκεν στην αμφιβολία–

ως ένα cogito ergo sum;)

μοιάζει με κάθοδο λαχτάρας

στον ιερό χώρο των σκορπιών.

Πάρε τους την ανάσα ολόγιομη απ΄ το κεντρί.

Ακίνητη να τη λαχταράς

 όπως σε στάση μπαλαρίνας

ή σαν νεκρός.

Να περιμένεις έστω κάποια μουσική

Να ξεκινήσεις τον χορό.

Το σώμα περισπωμένη θέλει για να ζεσταθεί

όχι οξείες.

Και το εμπρός άφησέ το για τα λάβαρα.

Ανάσα-οπισθοφυλακή

Τόσο βαθιά όσο και η σιωπή.

Τι άλλο να κάνεις;

Πόθησε!

~Η χειρουργική των έσω ουρανών, εκδ. Ars Poetica,2014~

Artwork: Monica Piloni

.

.

Δημήτρης Καλοκύρης, Το βιβλίο της Μελανθίας (απόσπασμα)

Brooke-Shaden-photography-22

10

Διαυγής Φεβρουάριος.

Σκουλαρίκι αν έχεις βαρύ

να το δώσεις αμέσως στον έμπορο

μήπως και ξαστερώσει το λάδι

μέσα στα ψίχουλα της φωνής

γιατί ο άσπρος αέρας

κακά μαντάτα για τους γεωκτήμονες

και του κλήρου την καταβόθρα θα εννοεί

         που βρυχάται απαθής στη σολέα.

Καλοκαίρι ανάρπαστο

       θα ξεσπάσει στο νότο.

Αν κουνηθεί το φρύδι σου ανεξήγητα

πυρκαγιές μακριά και κακία σαν τη χάλαζα

από την πέρα ήπειρο καταφθάνει

με τους σκοτωμένους ομογενείς.

Επειδή και το αίμα

─ όπως το γέλιο κι ο πόλεμος ─

είναι των ανδρών επιφώνημα

για να ξεφεύγουν την πλεξίδα της φωνής σου

και του στήθους σου την ελεύθερη αγκαλιά.

Γι’ αυτό στα πένθη τυλίγεις τα λόγια τους

και δένεις πίσω σφιχτά το μαλλί

όταν γονατίζεις Παρασκευές

θρηνώντας, τάχα, τον αγέννητο επιτάφιο.

Γι΄ αυτό παραδίδεσαι στο σεντόνι του

σε μια λίμνη του ιδρώτα αλφαβήτα

με το μέλλον προσκέφαλο παγωμένο.

Αρκεί να ξέρεις πως τα γέλια κι ο πόλεμος

είναι η πιο παλιά πατρίδα των ανθρώπων.

~Το βιβλίο  της Μελανθίας, εκδ. Άγρα 2006~

Photo: Brook Shaden