Έφη Καλογεροπούλου, Έρωτας όπως έρημος

Andalusia

.

Κι ήταν η σάρκα του νερού

το σώμα του νερού που απ’ τα δάχτυλα γλιστρώντας

τον ρωτούσε

πες μου από ποια αρρώστια θα πεθάνεις;

Κι έτσι ο χαμένος χρόνος

ο χρόνος της αναμονής των συμβάντων του

ο κρεμασμένος χρόνος της σιωπής

απ’ τα νύχια της ανάγκης κρεμασμένος

του έδειχνε σβήνοντας

μιαν άλλη δυνατότητα του να υπάρχει

χωρίς αυτά

να υπάρχει

σαν ένας σωρός άλλου κουρασμένου χρόνου

παράξενος

που μαζεύει τις βαλίτσες του

και ανεβαίνει πάλι στις στρογγυλές του ρόδες

και κυλάει

σκορπίζοντας βλέμματα ζώων

κραυγές παιδιών

και ψίχουλα ρόδων στο σκοτάδι

και κυλάει

με όλα τ’ αδέσποτα των δρόμων

αδέσποτος κι αυτός

άδετος αδαής δεόμενος

κυριευμένος από την απόλυτη σιωπή

του μυστήριου της ζωής

και του φωτός αιχμάλωτος.

***

And it was the water’s flesh

the water’s flesh that asked him

as it slipped from its the fingers:

“Of what illness will you die?”

Thus lost time

the time he waited for his incidents to happen

the suspended time of silence

hanging on the nails of need

showed him as it was extinguished

another potential of his existence

to exist

without them

like a heap of another weary time

odd

gathering its bags

and going up its round wheels again

and rolling

dispersing the looks of animals

children’s cries

and bits of roses in the dark

rolling

with all stray animals on the streets

he also stray

loose ignorant beseeching

overcome by utter silence

prey to life’s mystery

and light.

~έρημος όπως έρωτας {δίγλωσση έκδοση},εκδ: Μετρονόμος-ποιείν. 2015~

μτφρ: Γιάννης Γκούμας

.

.

Advertisements