Γκότφριντ Μπεν, Morgue-Νυχτερινό καφέ

 

brooke-shaden-4

.

824: O έρωτας και η ζωή των γυναικών.

Το βιολοντσέλο πίνει με ταχείς ρυθμούς. Το φλάουτο

ρεύεται βαθιά σε τρεις  ρυθμούς: το ωραίο δείπνο.

Το τύμπανο τελειώνει το αστυνομικό μυθιστόρημα.

.

Πράσινα δόντια, σπυράκια στο πρόσωπο

γνέφει σε μια βλεφαρίτιδα.

.

Λίπος στα μαλλιά

Μιλάει σε ανοιχτό στόμα με αμυγδαλές.

Πίστη Αγάπη Ελπίδα γύρω απ’ το λαιμό.

.

Η νεαρή βρογχοκήλη είναι ο,τι πρέπει για στρα-

πατσαρισμένη μύτη.

Πληρώνει για κείνη τρεις μπίρες.

Ο λειχήνας αγοράζει γαρίφαλα

για να μεταπείσει το διπλοσάγωνο.

.

B-moll: η σονάτα αρ. 35.

Δυο μάτια γκαρίζουν:

Μη ραντίζετε την αίθουσα με το αίμα του Σοπέν,

για να σέρνεται επάνω του ο όχλος!

Τέρμα! Ε, Ζίγκι! –

Η πόρτα ανοίγει διάπλατα: μια γυναίκα.

Άνυδρη έρημος. Καφετί της Χαναάν.

Αγνή. Σπηλαιώδης. Την ακολουθεί ένα άρωμα. Άρωμα τρόπος του λέγειν.

Πρόκειται απλώς για μια θολωτή κύρτωση του αέρος

Εναντίον του εγκεφάλου μου.

 

Μια λιπαρή σωματικότητα τριποδίζει ξοπίσω της

~Έξι Ευρωπαίοι ποιητές, Γκόντφριντ Μπεν, μτφρ:  Αλέξανδρος Ίσαρης~

Photo: Brooke Shaden

Αντρέ Μπρετόν, Ελεύθερη ένωση

oyzo kim (2).jpg.

Η γυναίκα μου με μαλλιά φωτιάς από ξύλα

Η γυναίκα μου με σκέψεις αστραπών της ζέστης

Με μέση κλεψύδρας

Η γυναίκα μου με μέση σβίδρας ανάμεσα στα δόντια της τίγρης

Η γυναίκα μου με στόμα κονκάρδας και ανθοδέσμης άστρων

μικρότερου μεγέθους

Με δόντια αποτυπώματα άσπρου ποντικιού πάνω στην άσπρη γη

Με γλώσσα κεχριμπαριού και γυαλιού τριμμένου

Με γλώσσα μαχαιρωμένου αντίδωρου

Με γλώσσα κούκλας που ανοιγοκλείνει τα μάτια της

Με γλώσσα πέτρας απίστευτης

Η γυναίκα μου με ματόκλαδα όρθιες γραμμούλες παιδικής

γραφής

Με φρύδια περίγυρου φωλιάς χελιδονιού

Η γυναίκα μου με κροτάφους σχιστόλιθου στέγης θερμοκηπίου

Κι άχνας στα παράθυρα

Η γυναίκα μου με ώμους σαμπάνιας

Και κρήνης με κεφάλια δελφινιών κάτω από τον πάγο

Η γυναίκα μου με καρπούς χεριών από σπίρτα

Η γυναίκα μου με δάχτυλα τύχης και καρδιάς άσσου κούπα

Με δάχτυλα θερισμένου σταχυού

Η γυναίκα μου με μασχάλες τριχώματος του κουναβιού και

καρπών οξιάς

Της νύχτας του Αϊ-Γιαννιού

Της αγριομυρτιάς και φωλιάς σκαλαριών

Με μπράτσα του αφρού της θάλασσας και του υδροφράγματος

Και μίγματος σταριού και μύλου

Η γυναίκα μου με γάμπες βεγγαλικού

Με κινήσεις ωρολογιακές κι απελπισίας

Η γυναίκα μου με γάμπες από μεδούλι της ακτέας

Η γυναίκα μου με πόδια αρχικά ονομάτων

Με πόδια εσμού κλειδιών με πόδια καλφάδων που πίνουν

Η γυναίκα μου με λαιμό μαργαριταριού αλεσμένου κριθαριού

Η γυναίκα μου με λαιμό χρυσής κοιλάδας

Και συναντήσεων μέσα στην ίδια την κοίτη του χειμάρρου

Με στήθια της νύχτας

Η γυναίκα μου με στήθια θαλασσινής φωλιάς του τυφλοπόντικα

Η γυναίκα μου με στήθια χοάνης για ρουμπίνια

Με στήθια φάσματος του ρόδου κάτω απ’ τη δροσιά

Η γυναίκα μου με κοιλιά βεντάλιας των ημερών όταν ξεδιπλώνεται

Με κοιλιά γιγάντιο νύχι γαμψό

Η γυναίκα μου με ράχη πουλιού που φεύγει κατακόρυφα

Με πλάτη υδραργύρου

Με πλάτη φωτός

Με σβέρκο πέτρας στρογγυλεμένης και κιμωλίας βρεμένης

Και πεσίματος του ποτηριού που μόλις ήπιαμε

Η γυναίκα μου με γοφούς μικρού πλοίου

Η γυναίκα μου με γοφούς πολυελαίου και με φτερά σαΐτας

Και με μίσχους φτερών άσπρου παγωνιού

Και ζυγαριάς ανευαίσθητης

Η γυναίκα μου με γλουτούς από αμμόπετρα και αμίαντο

Η γυναίκα μου με γλουτούς ράχης του κύκνου

Η γυναίκα μου με γλουτούς της άνοιξης

Με αιδοίο γλαδιόλας

Η γυναίκα μου με αιδοίο φλέβας χρυσού κι ορνιθόρυγχου

Η γυναίκα μου με αιδοίο φύκια και καραμέλες του παλιού καιρού

Η γυναίκα μου με αιδοίο καθρέφτη

Η γυναίκα μου με τα μάτια της γεμάτα δάκρυα

Με μάτια μενεξεδιάς πανοπλίας και μαγνητισμένης βελόνας

Η γυναίκα μου με μάτια σαβάνας

Η γυναίκα μου με μάτια νερού για να πίνεις στη φυλακή

Η γυναίκα μου με μάτια του ξύλου πάντα κάτω από τον πέλεκυ

Με μάτια στο ύψος του νερού στο ύψος του αέρα της γης και της φωτιάς.

 ~Ελεύθερη ένωση~μτφρ: Νάνος Βαλαωρίτης

Art: Ouzo Kim

 

 

 

Νίκος Κατσικάνης, Κυριακή μετά τρούλου

 14657400_10157596595620634_620110839197859387_n

.

Πάνω από της Κυριακής

τους καθαγιασμένους τρούλους

σε τεντωμένο γαλάζιο,

ανάρια ολόλευκα σε όρχηση ευχολόγια

μας δίνουν ακόμα λίγο δίκιο

πριν μας εκτονώσει το μαύρο

κάτω απο φτελιές και ακακίες,

συνυπάρχοντας ασήμαντοι ή ανούσιοι.

Σκάζοντας σε μύρια όστρακα η μέρα,

είναι το κέρδος του χρόνου

μια ανυπόγραφη αιωνιότητα

κι ο θεός εφησυχασμένος με δυο τάληρα μάτια,

με αποξηραμένη καρδιά,

ταξιδεύει ανέσπερος προς την όχθη της Δευτέρας.

.

Photo: Irene Suchocki, fine art photography

.

.