Τόμας Μπέρνχαρντ, Μαρτύριο

Maleonn photography

.

Πεθαίνω μπρος στον ήλιο

μπροστά στον άνεμο και στα παιδιά που βρίζονται

για έναν σκύλο,

πεθαίνω κάποιο πρωινό, που δεν μπορεί να γίνει ποίημα ∙

το πρωινό αυτό είναι θλιμμένο και πράσινο κι ατέρμονο…

Η μάνα κι ο πατέρας στέκουν στη γέφυρα

γιατί νομίζουν πως έρχομαι απ ‘την πόλη

κουβαλώντας σε τεράστια πανέρια τις ερειπωμένες

ανοίξεις τους ∙

δεν με βλέπουν

 γιατί εγώ πεθαίνω μπρος στον ήλιο.

Κάποτε δεν θ’ αντικρίζω τους θάμνους

Και το χορτάρι θα δεχτεί της αδερφής μου τη θλίψη.

Η αψίδα της πύλης υα μαυρίσει

κι ο ουρανός δεν θα ‘ναι πια ανέφικτος για την απόγνωσή μου…

Κάποια μέρα όλα θα τα δω  και κάποια αυγή

Πολλών ανθρώπων τα δάκρυα θα σκουπίσω.

Να ‘μια πάλι πίσω απ’ τα γιασεμιά, ενώ ο κηπουρός

ταχτοποιεί τους πεθαμένους μέσα στις πρασιές τους.

Πεθαίνω μπρος στον ήλιο.

Θλίβομαι γιατί θα ξημερώσουν κι άλλες μέρες

που δεν θα ξανάρθουν ποτέ πια.

μτφρ: Αλέξανδρος Ίσαρης

~Έξι Ευρωπαίοι Ποιητές, εκδ, Gutenberg 2015~

Photo: Maleonn

Κώστας Παπαγεωργίου, Βοσκή

UmbertoDattola1

α’

Στο δάσος βόσκω τα έπιπλα χωρίς σκυλιά και ο δασοφύλακας

με παίρνει για τρελό

Πού πας μου λέει τα έπιπλα χωρίς σκυλιά σε λίγο

όλα τα δέντρα θα αγριέψουν άκου οι ρίζες τους

Το μαύρο ανάβει πρόβατα στον ουρανό και όταν θα

πέσουνε  στη γη ξεκοιλιασμένα

Εγώ που ο ύπνος μου όλο χόρτο αλλάζει χρώματα

δεν τρόμαξα στο πράσινο είπα κελαηδάει το νερό

επί τέσσερα

Και τρία στο κίτρινο μαραίνονται τα φύλλα αλλά

ψελλίζοντας νερό η δίψα αστράφτει πάντα ψαροκόκαλο

~Ραμμένο στόμα, από τη συλλογική έκδοση Ποιήματα , εκδ. Κανάκη 1995~

Artwork: Umberto Dattola

.

.

Στάθης Ιντζές, άτιτλο

 

 11216839_822455357837534_3575622717303288517_n

Σας έκανε κέφι Μαντάμ,

που ταξιδέψατε σ’ ολόκληρο

το Τέξας;

 

με στίχους που σας δίδαξε ο ηγούμενος

για νέους δρόμους στην Καλκούτα;

 

Να υποδύεσαι το όστρακο

μας αναγγείλατε ονειροπολώντας

εβίβα τρεις φορές

ζήτω το κράμα από όπερα.

~από το ανέκδοτο βιβλίο «Σκοτεινοί αιώνες»~

.

.