Κώστας Κουκουζέλης, άτιτλο

the_game_by_antonina_art

.

Τις Κυριακές τουλάχιστον να είμαι δικός
μιας και δεν μπόρεσα στα δεκατέσσερα
να διπλώσω το ημερολόγιο
~
ταλαντεύομαι ανάμεσα στο πλην και το συν ένα
κι αγνοώ τάχα πως το σημείο ισορροπίας μου
είναι μια σφαίρα ακροβάτη σε πριβέ τσίρκο
με θεατές που πλήρωσαν ολόκληρο εισιτήριο
για να δουν \απάτη; \ μισή παράσταση
~
κι αν είχα τόσα χάδια μόνο
τόσα φιλιά και τόσες ώρες
τι;
αφού η έγνοια μου ήταν άπειρη \άπειρος κι εγώ \
θα ‘πρεπε καπετάνιος σε καραβέλα
ν’ ανακαλύψω νέους κόσμους
γεμάτους χάδια και φιλιά και ώρες
για να τους αποθέσω μια νύχτα πρωτοχρονιάς
στο χωλ που ενώνει τα υπνοδωμάτια
~
στον κύκλο του νερού
ιππότης σε μια νιφάδα χιόνι
συμβιβάζω σ’ ένα συρτάρι
το γεράκι και το δελφίνι
και κολλάω το αφτί μου στη χαραμάδα
για να νοιώσω τον μπάτη
να ραίνει αθωότητα
το γκρίζο μου κεφάλι

Art: Antonina, The game

Collectanea

Υπάρχει το ενδεχόμενο να εξομοιωθείς με θεό και να μείνεις απαρατήρητος.

Μάρκος Αυρήλιος (121-180 μ.Χ.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Έρωτας

.1170878_229842993830795_1015722777_n

.

Νὰ σοῦ γλείψω τὰ χέρια, νὰ σοῦ γλείψω τὰ πόδια –
ἡ ἀγάπη κερδίζεται μὲ τὴν ὑποταγή.
Δὲν ξέρω πῶς ἀντιλαμβάνεσαι ἐσὺ τὸν ἔρωτα.
Δὲν εἶναι μόνο μούσκεμα χειλιῶν,
φυτέματα ἀγκαλιασμάτων στὶς μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριὰ σπασμῶν.
Εἶναι προπάντων ἐπαλήθευση τῆς μοναξιᾶς μας,
ὅταν ἐπιχειροῦμε νὰ κουρνιάσουμε σὲ δυσκολοκατάχτητο κορμί.

Painting: via Google

”Σκιές πίσω από την παλίρροια του καθρέφτη” της Πόλυς Χατζημανωλάκη για τις ”Χαμηλές οκτάβες

10168149_10201893349230892_179134690_n

.

Διάβασα την ποιητική συλλογή της Στέλλα Δούμου – Γραφάκου “Χαμηλές Οκτάβες” που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Φαρφουλάς με ένα εξαιρετικά καλαίσθητο, αυστηρό θα έλεγα εξώφυλλο. Στις σελίδες της ωστόσο τίποτα που θα μπορούσες να πεις χαμηλό δεν βρίσκεις. Ίσως υποχθόνιο, αλλά πάντα υψίσυχνο, του Αλλού. Θαρρείς πως αντικρίζεις την ευαίσθητη αγριότητα των πινάκων του Steven Mackey γυναικεία πρόσωπα από πηλό, αίμα των δέντρων, μπελλαντόνες στη μέση της θάλασσας, μωβ δήγματα φιλιών, συναντάς μορφές της ποίησης και τις λογοτεχνίας, πέραν του τάφου, όπως ο Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα, ο Πινόκιο, η Άννα Μπόλειν, η Είμι Γουάινχάουζ σε ένα επίμονο, λοξό, κοφτερό παιχνίδι λέξεων, θρήνου και εξιλέωσης. Μανδραγόρες των παραδόσεων και της μαγείας, μαγικούς κύκλους, ξόρκια της Κίρκης… ένα σκηνικό γκόθικ, αλλοπαρμένο, στοιχειωμένο ένα σύμπαν πίσω από τις σκοτεινές κουρτίνες του μυαλού, σκιές πίσω απο την παλίρροια του καθρέφτη, όπου η ποίηση ευτυχεί αν αφεθείς, αν υπερνικήσεις την αρχική αντισταση… Μια θεσπέσια περιπλάνηση σε ονειρικά τοπία όπου περιμένεις να δεις τις τρεις γριές του Μάκβεθ ή τα ξωτικά στο Όνειρο αλοκαιρινής νύχτας του Σέξπηρ.
Ο ένας μου εαυτός ισχυρίζεται ότι η ποίηση θα αποκαλυφθεί σε όλο της το βάθος και το μεγαλείο όταν έχεις τα κλειδιά, όταν μπορείς να ξύσεις και σκάψεις πιο βαθειά για να αποκαλυφθούν σε μορφή χρυσαλίδας, νυσταγμένες και υγρές οι μορφές που την κατοίκησαν πριν μεταμορφωθούν σε όντα του κόσμου της.
Ο άλλος εγώ ωστόσο, παραδέχεται ότι ο ποιητής έχει κάνει αυτό έχει κάνει όχι για να αναρωτηθείς αλλά για να μαγευτείς, για να πιεις τα ξόρκια και με κλειστά τα μάτια να μπεις να περπατήσεις στο καμένο του δάσος.
Και με τους δυο τρόπους προσπαθώ να πορευτώ. Διακρίνω την στοιχειακή δύναμη μιας βιωμένης ζωής πολύ κοντά στην ελληνική φύση. Τα όντα που κατοικούν τις σελίδες της, τα φυτά και τα τοπία, η Στέλλα τα έζησε και τα είδε. Πριν τα διαβάσει. Μια βαθειά πεποίθηση που έχω.

Ανθολογώ ένα από τα ποιήματα που αγάπησα, από το δεύτερο μέρος της Συλλογής, το Μέλισσες σφουγγαρίζουν στις κοιλάδες. Το πρώτο μέρος, που έχει τον ίδιο τίτλο με τη συλλογή, “Χαμηλές οκτάβες” τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο του ΚΘ’ λογοτεχνικού διαγωνισμού του Φιλολογικού συλλόγου Παρνασσός.

~Πόλυ Χατζημανωλάκη,Απρίλιος 2014~