Στέλλα Δούμου, Φώναξαν

thumb_640.

η γεύση του ξιδιού είναι σε κάθε γλώσσα

που μουρμουρίζει ασθμαίνοντας «Θεέ μου,Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες»

Randall Jarrell

 

Το θέατρο γέμιζε με ρυθμό υπαγορεύσεως

έξω, έβρεχε δάση

σκιές που έπιναν παχύ νερό

γίνονταν πουλιά

και λίγο μακρύτερα ο δήμιος

έκανε καλά τη δουλειά του

με ταχύτητα πηγαδιού εξαφάνιζε τα συμβάντα.

Το θέατρο άδειασε κι όλα ξανάγιναν ήσυχα.

Αγάλματα υπογράφουν αυτόγραφα.

Στο αεί του νυν καρδιές αγίων περιφέρονται σε ξύλινα μπωλ.

Κανείς δεν εξάπτεται.

Όλες οι γιορτές έχουν ματωμένα ονόματα.

(επειδή δεν συναντηθήκαμε σε στέρεο έδαφος

κι ήρθαμε από μέρες που τις πυροβόλησαν στα μάτια

χύμηξαν ορδές ανθρώπων

και μας ξέσκισαν με στριγγλιές

μας φώναξαν με λανθασμένα ονόματα

-όχι πάντως τα δικά μας-

φώναξαν, σκουπίδια

φώναξαν, λεροί

φώναξαν, παρίες

εμείς απλώς δείχναμε με το δάχτυλο την καρδιά μας. Άλλη γλώσσα δεν ξέραμε.)

.

.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s