Στέλλα Δούμου, Φώναξαν

thumb_640.

η γεύση του ξιδιού είναι σε κάθε γλώσσα

που μουρμουρίζει ασθμαίνοντας «Θεέ μου,Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες»

Randall Jarrell

 

Το θέατρο γέμιζε με ρυθμό υπαγορεύσεως

έξω, έβρεχε δάση

σκιές που έπιναν παχύ νερό

γίνονταν πουλιά

και λίγο μακρύτερα ο δήμιος

έκανε καλά τη δουλειά του

με ταχύτητα πηγαδιού εξαφάνιζε τα συμβάντα.

Το θέατρο άδειασε κι όλα ξανάγιναν ήσυχα.

Αγάλματα υπογράφουν αυτόγραφα.

Στο αεί του νυν καρδιές αγίων περιφέρονται σε ξύλινα μπωλ.

Κανείς δεν εξάπτεται.

Όλες οι γιορτές έχουν ματωμένα ονόματα.

(επειδή δεν συναντηθήκαμε σε στέρεο έδαφος

κι ήρθαμε από μέρες που τις πυροβόλησαν στα μάτια

χύμηξαν ορδές ανθρώπων

και μας ξέσκισαν με στριγγλιές

μας φώναξαν με λανθασμένα ονόματα

-όχι πάντως τα δικά μας-

φώναξαν, σκουπίδια

φώναξαν, λεροί

φώναξαν, παρίες

εμείς απλώς δείχναμε με το δάχτυλο την καρδιά μας. Άλλη γλώσσα δεν ξέραμε.)

.

.

Μιγέλ Λαμπορδέτα, Η προτελευταία δήλωση του επιφανούς καθηγητή δίχως ζακέτα

Emmanuel Polanco.

Τούτο το βράδυ δεν είμαι για επισκέψεις.
Υπάρχει μπλε φωτιά στις όχθες των ουρανών
και μια βροντή λύπης στην τσέπη μου.
Τούτο το βράδυ δεν είμαι για τρυφερές χαιρετούρες
ούτε για να τραγουδήσω ανείπωτους αρπισμούς
ή να κάνω σκέρτσα σε δύσοσμες κυρίες.
Τούτο το βράδυ σε κάθε πλανήτη τοποθετώ ένα παπούτσι νεκρού
και με τη μελαγχολία μου, προδομένου παλιάτσου,
θρυμματίζω όλες τις ορμές του κλάματος.
Τούτο το βράδυ
με όλον τον σεβασμό και την απόλυτη εκτίμηση
και πάρα πολύ ενοχλημένος
(κύριοι μου: είναι άδεια τα φανταστικά μου μπαούλα)
στέλνω άκρως επείγον απεγνωσμένο αίτημα
στον Μεγάλο Κατασκευαστή μυτών και μικρών παγκόσμιων τρελών:
«Είναι μια αηδία. Τούτος ο κόσμος μας είναι από τους χειρότερους στο είδος του.Σεβάσμια εκλιπαρώ να δεχτείτε την παραίτηση ενός πρόσχαρου και θλιμμένου υπάρχοντος». […]

[…] Όσο πιο πολύ θέλω να γίνω άνθρωπος τόσο πιο πολύ υποφέρω.
Ω μοναξιά των μοναξιών σε άπειρη νεκροκεφαλή!
Όχι. Μη μου το θυμίζετε.
Ναι. Πια ξέρω πως υπάρχουν προκάτ ιδεολογίες
για μανιακούς αποστόλους ή αρρώστους από στομάχι.
[…]
Ξέρω ακόμα και από συγκινητικούς  πολέμους
για έμπειρους σε κανιβαλισμό η στα οικονομικά
ή επιστημονικές προόδους προς τον ασηπτικό θάνατο
ή αισθητικά εμετικά και βιομηχανικές κοινοπραξίες
ή ωραιότατες εκπαιδευτικές διαλέξεις
φιλο-οικονομικο-πολιτιστική-αδελφότητα μεταξύ των λαών κλπ κλπ.
Αλλά μη μου το επαναλαμβάνετε. Λιποθυμώ απ’ τα γέλια.
Και με την αστραπιαία βία μου
σκάζω ένα λυσσαλέο χαστούκι
σε όλες τις πιθανές χαραυγές
του θηριώδους τίποτα
και των οργανωμένων ανθρωπολογικών σκουπιδιών του.
Παραβιάζω τα πολιτισμένα κενοτάφια
και πετώ τις γελοίες στάχτες τους
στο τερατώδες πυρ της γλυκιάς και άγριας λήθης.[…]
μτφρ: Κώστας Βραχνός
~ Ελεγεία σχεδόν, εκδ. Κουκούτσι 2014~
Art: Emmanuel Polanco

Μίροσλαβ Χόλουμπ, Η γάτα

Indra Grusaite

‘Εξω ήταν νύχτα

σαν βιβλίο χωρίς γράμματα.

Και το αιώνιο σκοτάδι

έφτανε μέχρι τ’ άστρα μεσ’ απ ‘το κόσκινο της πολιτείας.

Της είπα

μη φύγεις

μονάχα θα παγιδευτείς

και θα σου κάνουν μάγια

και μάταια θα υποφέρεις.

Της είπα

μη φύγεις

γιατί ν’αποζητάς

το τίποτε;

‘Ομως το παράθυρο ήταν ανοιχτό

κι έφυγε,

μια μαύρη γάτα μες στη μαύρη νύχτα,

διελύθη,

μια μαύρη γάτα μες στη μαύρη νύχτα

εντελώς διελύθη

κι έκτοτε κανείς δεν την ξανάδε.

Μήτε κι η ίδια τον εαυτό της.

Αλλά μπορείς να την ακούεις

κάποτε,

όταν είναι γαλήνη

και υπάρχει ένας βόρειος άνεμος

και με προσοχή ακροάζεσαι

τον εαυτό σου.

~μτφρ. Γιώργος Χριστοδουλίδης~

.

.