Στέλλα Δούμου, Το συρταράκι με τις απώλειες.

Aufnahmedatum: o. J. (1920er) Aufnahmeort: Berlin Inventar-Nr.: Se 2-0668 Systematik: Kulturgeschichte / Handwerk / Metallgewerbe / Metallgießer / Bronzegießer

.

[..] να σηκωθεί απ’ το κρεβάτι -σαν πως σηκώνεται μια σημαία στον ιστό της- να στήσει στον τοίχο την ημέρα της, να διαγνώσει παθολογίες φθοράς στα σεντόνια, ν’ αερίσει το σπίτι από τις σημασίες της προηγούμενης μέρας, να φυτέψει νέες, να θάψει τη γάτα , να σκουπίσει τα σάλια απ’ τις κατσαρόλες που αφρίζουν, με σήματα καπνού στα νύχια να σερβίρει το τσάι, να οδηγήσει μέχρι την κόλαση και ύστερα πάλι πίσω,να σφαχτεί με τον χασάπη, αν έχει παιδιά να τα συντρέξει, να τα συνδράμει , να τα συρράψει στο μυαλό της, αν έχει άντρα να τον εμπεδώσει, αφήνοντάς του χρόνο επώασης μέσα στο χρόνο της,να τριγυρίσει ξυπόλητη επάνω στα σπασμένα γυαλάκια μιας σκόνης φανταστικής που την έχει εφεύρει για να ταιριάζει με τα οικόσημα του οίκου της, ν’ απλώσει την μπουγάδα ανάμεσα σε ρήγματα εικαστικών και κατοικίδιων θορύβων, να κοιτάξει ψηλά την στρατόσφαιρα που μηρυκάζει κουπόνια δυσαναγνωσίας, ενώ αυτή θα περίμενε τίποτα ελιξήρια, σαν αυτά που φυλάει για τις δύσκολες ώρες στο ψυγείο, να στηριχτεί επάνω στο τηλεφωνικό δέντρο με το φλεγμαίνον της αυτί,να αναμετρηθεί με τα μπρόκολα ,να να τρίψει ταψιά ,να τρέφεται απ τις γωνίες των άλλων, βάζοντας από μόνη της κι ένα ”α” έτσι για την δυσκολία της κατάποσης, να χωράει σε μεγέθη άγνωστα, να δέχεται την ειρωνεία σαν επιφώνημα,ν΄ακούει να την λένε ποιήτρια και να μην ταράζεται,ενώ ξέρει πως η αλητεία αυτή έχει μονάχα κυρώσεις, να φοδράρει το πρόσωπό της στον μεγάλο καθρέφτη για να φορέσει σωστά το κραγιόν της, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να οδηγήσει το λιπαρό σκεύασμα με τυφλό σύστημα επάνω στις ράγες της σιωπής της, αλλά θέλει να βλέπει μέχρι πού φτάνει η υπομονή της κι αναφανδόν να καθίσει, έχοντας ένα λευκό χαρτί μπροστά της, να χειρουργήσει ήρεμα και μεθοδικά τον εαυτό της ενώ ολόγυρα μαίνεται ο κόσμος απροσδιόριστος.
Οι θωπείες των συρμών επάνω απ το κεφάλι της , επιβεβαιώνουν την υποψία ότι εγγράφεται και διαγράφεται στη ζωή την ίδια στιγμή που θα την ονομάσει.
Αυτό που κάποιες φορές την κάνει γοητευτική είναι το γεγονός του μετεωρισμού της επάνω στις επιφάνειες της κάθε ημέρας.
Με ή χωρίς κραγιόν.

Photo: Friedrich Seidenst’u’ker

Μαρία Μανδάλου, Γυναίκα φλέδουσα

11120569_10204461113428055_2190930377705316558_n

.

Γυναίκα φλέδουσα,
Μ’ ἕνα κοχύλι ἀχινὸ
Σὲ ὑστέρα ἀνάφη
Ἢ πλόκαμο.

Γυναίκα ἀκοή,
Μὲ κοχλιδάκια σεῖστρα
Στὸ μπαλκόνι.

Ὅπου τὰ δειλινὰ μὲ σπαραγμὸ
Βλέπει καράβια νὰ τῆς φεύγουνε οἱ ἔρωτες,
Τὴ δένουν καὶ τὴν παίρνουν –
Ἄρνηση – καλοὶ ἀνυφαντές,
Μικροὶ δεινοὶ μνηστῆρες.


~Μεταποιητική της ενοχής και άλλα ποιήματα ,Τυπωθήτω-Λάλον Ύδωρ 2009~

Painting: Αλέκος Φασιανός,Νωχελική, 1975

.

.

 

Πελαγία Φυτοπούλου, Η Δόνα Χούλια κατέβηκε στην πολιτική

Tio Zarraluki

.

Είπα ψέματα.
Ο Δον Βασίλιο δεν σκότωσε τη Δόνα Χούλια.Δεν έγινε έτσι.
Εγώ την σκότωσα.
Κουράστηκα πολύ να εξιστορήσω λεπτομερώς την ιστορία
με τους τριακόσιους.”Είμαι δεινός αφηγητής, μαντάμ”
-Ω,ξείν’ αγγέλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα, τοις
κείνων ρήμασι πειθόμενοι.-
Περίμενα να ενθουσιαστεί η σκύλα, να με ανταμείψει κάπως.
Αντί γι’ αυτό είπε γελώντας:

 ”Ω, Έλληνα, πάντα θα μάχεσαι υπό σκιάν
Ω, Έλληνα, πάντα ένας προδότης θα σε πονά”

Painting: Tio Zarraluki

.

.

Τζένη Μαστοράκη, Διόδια (απόσπασμα)

(Art by Sylwia Skubis)

.

Ο Δούρειος ίππος τότε είπε
όχι, δε θα δεχτώ δημοσιογράφους,
κι είπαν γιατί, κι είπε
πως δεν ήξερε τίποτα για το φονικό.
Κι ύστερα, εκείνος
έτρωγε ελαφρά τα βράδια
και μικρός
είχε δουλέψει ένα φεγγάρι
αλογάκι σε λούνα παρκ.

~Διόδια, εκδ.Κέδρος 1990~

Surreal Art: Sylwia Skubis

.

.

Ορέστης Αλεξάκης, Εσύ στα βάθη πάντα

Schloe - Austrian Surrealist Digital painter - Tutt'Art@ (9)
.
Εσύ
στα βάθη πάντα
μακρινή

– για να ‘χει μιαν ελπίδα η μάταιη πτήση

***

Λίγη από λάμψη
λίγη από νερό

χαμογελάς καθώς
ουράνιο τόξο

***

Σελήνη ακινητεί στο μέτωπό σου

– μαρμάρου φως το μέλλον επωάζει

***

Σύρεις το σύρτη και
με προσκαλείς

στο βάθος τής καταπακτής
χιονίζει

***

Βαθιά σιγή
δονεί
την ύπαρξή μου

με καταυγάζει το
πελώριο σκότος

***

Κι εσύ Μητέρα που
πυροβατείς

και ξαφνικά φωταγωγείς
το χάος

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Digital art: Schloe

.

.

Σπύρος Μαρούλης, Άτιτλο

Alla Tsank; leaf.

Ακόμη το μελαγχολικό φθινόπωρο είναι κλειδωμένο στη κρύα αυλή μου.
Οι Πτώσεις λιώνουν τα φτερά των δεξιοτήτων γραφής
που έχουν οι ποιητές στα άκρα τους.
Και αυτά βρίσκονται αντικριστά,
Αλλά χωρίς κάποιον εταίρο που να μπορεί να μοιραστεί το άγγιγμά τους,
εκφράζουν μόνο την Περιγραφή
Και αποκαλύπτουν την καρδιά τους, στους ”έχοντες ανάγκη”

Σήμερα βρέχει.

Βρέχει και ανάμεσα στα μάτια μας.

Κι ας έχουν απόσταση μικρότερη από ένα φρύδι.

Painting: Alla Tsank

.

.

Τάσος Δενέγρης, Ελλάς, η χώρα των θαυμάτων

Pajaro (12)

.

Μια χορωδία εργολάβων οικοδομών

Εκτελεί το Requiem του Χέντελ

Βουλευταί ζωγραφίζουν ορχιδέες

Ο στρατηγός εμφανίζει στα σκοτεινά

Φωτογραφίες της Παναγίας.

Αυτός ο κόσμος δεν έγινε για μας.

~Θάνατος στην πλατεία Κάνιγγος, 1975~

Painting: Pajaro

Γιώργος Ιωάννου , Σαν τη μητέρα, αλήθεια

Norah Neilson Gray

.

Πηγαίνει αργά στο σινεμά,
μάλιστα στον εξώστη.
Σ’ έργα κατά προτίμηση, βουβά
και θαμπωμένα. Κι εκεί
– μέσα στους τόσους εξευτελισμούς –
η μόνη του χαρά να βλέπει τις γυναίκες
της γενιάς γύρω απ’ το τριάντα.
Με κείνα τα βαθιά καπέλα,
με τις σειρές τα περιδέραια,
τα μάτια, τα κοντά μαλλιά∙
με τις ψιλές γλυκιές φωνές,
με τις κινήσεις τους τις μητρικές.

Σαν τη μητέρα, αλήθεια∙
σαν τη μάνα του
των πρώτων παιδικών του χρόνων…

Τότε που τον φωνάζανε μοναχογιό.

~Τα Χίλια Δέντρα, πρώτη έκδοση 1963~

Painting: Norah Neilson Gray

.

.

Μίροσλαβ Χόλουμπ, Ο Φθινοπωρινός οπωρώνας

Martin la Spina

.

‘Ενα δηκτικό,
μαύρο μήλο
εκτελείται δια τυφεκισμού πάνω σ’ ένα ξερόκλαδο.

Δυο περιστέρια
σ’ έναν ρημαγμένο φράχτη
μαδούν ραμφίζοντας τα λευκά τους πούπουλα
γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο που μαζί του
να αξίζει ν’ ασχοληθούν.

Η Σταχτοπούτα άλειψε το σώμα της
με στάχτες, προσπαθώντας
να εμποδίσει
την αιμομιξία του πατέρα της.

Από ένα ανοιχτό παράθυρο
κάποιοι ποιητές
βρίζουν ωμά.

Παρ’ όλο που, στην πραγματικότητα, όλα
είναι ακριβώς όπως τα θέλουν.

μτφρ: Γιώργος Χριστοδουλίδης, εκδ. Παρασκήνιο

Painting: Martin la Spina

.

.