Δήμητρα Χριστοδούλου, Πρώτη ή δέκατη πέμπτη

George Tooker,
.

Με το απολίθωμα του κόλαφου στα μούτρα
Γέροντες, πάντοτε πελάτες
Ενός κλειστού καταστήματος
Στέκονται μες στη βροχερή φωταψία,
Κλωτσούν το σκύλο που τριγυρίζει στα πόδια τους
Και εισπράτουν κάτι, αφού πρώτα
Φωτογραφηθούν βήμα-βήμα.
Κάποιοι αποφεύγουν το φακό δαγκώνοντας
Σαν τον σκορπιό την ουρά τους.
Άλλοι αντέχουν όπως άντεξαν
Μια νεότητα χωρίς ταμείο.

Μακρυά, ένα πιάτο με σταφύλια
Λάμπει σαν νύστα σιωπηλού μεσημεριού
Κι ανοίγει η βουή των κυττάρων
Ένα βιβλίο που ερμηνεύει τα όνειρα:
Τι σημαίνει αν ασπρίζουν τα κόκαλα
Σε μια ιματιοθήκη με λεβάντα;
Λίγη στάχτη απ’ την ομπρέλα που κλείνει;
Μια ακατανόητη ντροπή, ένα σφύριγμα
Λαδιού που καίγεται στο τηγάνι
ένα ολόκληρο δεκαπενθήμερο
Ως την επόμενη βροχή;

~ Το ελάχιστο ψωμί της συνείδησης, εκδ. Μελάνι 2014~

Painting: George Tooker

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s