Μαρία Μουσαφίρη, Στοά Καράσο, Morendo

10991162_1103963569629739_1774384630816602723_n

.
Ποιος στη Θεσσαλονίκη δεν γνωρίζει τη Στοά Καράσο; Παράδεισος της γυναικείας κοκεταρίας και της σκληρής δουλειάς που απαιτεί η θεραπεία της. Και παράδεισός μου: το πράγμα και η λέξη και η καταγωγή και η ποικιλία: κουμπιά μες τα κουτιά, κόπιτσες, σούστες, φόδρες, φιόγκοι, παγιέτες, πέρλες, κορδέλες, τόκες, τρέσες, φεστόνια, σιρίτια, δαντέλες, φτερά, πούπουλα και ό,τι άλλο από την Ευρώπη και την Ανατολή βάζει ο νους του διαόλου για το ράψιμο και το στόλισμα του ρούχου. Εκεί για τον αρραβώνα, το γάμο, τα βαφτίσια, το θάνατο, το καρναβάλι, το πρώτο ραντεβού. Η τελετή, το παραμύθι, η μεταμφίεση, η μεταμόρφωση: εκεί. Θυμάμαι –ίσα με τους πάγκους το μεγάλο παιδικό κεφάλι, θαμπωμένα τα άπληστα μάτια– τον λυσσαλέο ανταγωνισμό των κατάφορτων σκοτεινών μικρών μαγαζιών της στοάς, με τους μαγαζάτορες, άντρες κυρίως, να μοχθούν να κερδίσουν την πελάτισσα πότε με το «ποιοτικώς καλό», πότε με τις διπλωματικές τιμές, πότε με τον κοσμοπολιτισμό που τους χάριζαν οι κάπως φαιδρές γαλλικούρες και ιταλικούρες τους, κυρίως όμως με τον γλυκό το λόγο και το κομπλιμέντο. Με τα νερά της γυναίκας: να τιμήσουν με λόγο πλατύ την αρχοντική, να διασκεδάσουν με τόνο χαρωπό την εύθυμη, να πείσουν ήσυχα τη φρόνιμη, να μαλακώσουν συρτά την ιδιότροπη. Άλλα τιτιβίσματα αυτά! Και τι φωνές: βροντερές της διεκδίκησης, βελούδινες της γαλιφιάς, ψηλές μεταλλικές της αξιοπιστίας, μπάσες της αυθεντικότητας, μπάσες βραχνές της γοητείας.

il_fullxfull.25829785Κι όλες οι φωνές να δένουν μεταξύ τους και να γυρνούν πίσω κατευνασμένες και ηδυσμένες από την απορροφητική στόφα και να βγάζουν μια νέα μουσική – τη μουσική της στοάς. Η ύλη και η υφή: το ιταλικό βελούδο και το μετάξι απ’ το Σουφλί, οι γαλλικές δαντέλες και το βαμβάκι του δικού μας κάμπου, τα απέθαντα μεταλλικά στοιχεία από τη Γερμανία, το ανάγλυφο μέταλλο και η λεία ταρταρούγα, το κρύο και το ζεστό. Η επαφή με το είδος: «πιάσε ποιότητα!». Η αφή. Κυρίως η αφή. Το καλό στο χέρι το δοκιμάζει η κιμπάρισσα, όχι στο μάτι. Ήταν κι εκείνες που στο μάτι μόνο πόνταραν, αφού «οι άντρες, βλέπεις, δεν χαμπαρίζουν και πολλά, ό,τι τους γυαλίσει είναι». Ήταν όμως κι οι δύσκολες μυαλωμένες που ούτε τα φανταχτερά ήθελαν και τα πολλά λούσα ούτε τα πολύ ακριβά, αφού «φασούλι-φασούλι γεμίζει το σακούλι». Όλα κατέληγαν στον ξύλινο πήχυ. Ή στο γοργό μέτρημα με τ’ ανήλιαγα δάχτυλα. Και στο σιγανό λογαριασμό στο χαρτί – να ξεχωρίζουν ρυθμικά κι ηδονικά μόνο τα λαρυγγικά «κ» των αλλεπάλληλων προσθέσεων και το σιγασμένο σύρσιμο των υλικών πάνω στους πάγκους – η μουσική του λιανού εμπορίου.

il_570xN.51710517 Ήταν ο δρόμος μου από εκεί τις προάλλες.Αδυνατώ να δώσω όνομα σε αυτό που ένιωσα όταν είδα το πιο ευφάνταστο μαγαζί, εκείνο με τη φάτσα στην ίδια την οδό Βενιζέλου με κατεβασμένα τα ρολά. Κάτι σαν να έχουν εξαιρέσει με το μαχαίρι, ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου που πάντα είναι. Αυτόν που είχα εγκαταλείψει προσωρινά αφού εκεί θα ήταν πάντα χρωματιστός και ποικίλος να με περιμένει. Μπήκα μέσα στη στοά έπειτα από πολλά χρόνια. Το μπριόζικο πολυφωνικό της σύστημα έχει περιπέσει σε βαριά αθυμία. Εξαχνώθηκε. Ήταν οι τραυματικοί κραδασμοί του πρετ-α-πορτέ, που όμως τους είχε απορροφήσει ως ένα βαθμό, λίγο με την προσαρμογή, λίγο με τη διαφοροποίηση λίγο αρχικά με το γενναίο περιθώριο κέρδους που επέτρεψε η Κίνα. Είχε επιβιώσει, έστω και χωρίς την παλιά λάμψη, ως ένας νόστιμος, κάπως παρακμιακός, παράπλευρος κόσμος σε ευαίσθητη ισορροπία. Αυτή διαταράχτηκε ανεπιστρεπτί από τη σύγχρονη ισοπεδωτική κρίση που έχει γκρεμίσει τον παλιό κόσμο του τόπου. Σκέφτομαι τον μαγαζάτορα να κλείνει για τελευταία φορά τον διακόπτη, να κατεβάζει πρώτα το μπροστινό, ύστερα το πλαϊνό ρολό, αφήνοντας στο σκοτάδι το άδειο μαγαζάκι. Καθώς θα έκανε να φύγει, ίσως ήρθαν μνήμη πικρή μέσα στη στοά οι γυναικείες γλυκιές, ψιλές, εύχαρεις, δύσπιστες, τσιριχτές, υστερικές, τρυφερές φωνές, ο βόμβος της φλυαρίας, το ονειρικό και αδηφάγο βλέμμα της γυναίκας που ήδη φοράει πάνω της τη σαγήνη των στολιδιών που κανονίζει ν’ αγοράσει, ο χαρωπός ήχος του γοργού χρήματος.

afternoon frocks

Άσημο γεγονός.
Κάτω από τον πάγκο του μαγαζιού, κάποιος έχει τώρα τοποθετήσει ένα ξύλινο φορτωμένο γαϊδούρι από αυτά που αγοράζουν οι τουρίστες. Από πάνω του αναρτημένη μια σειρά χαρτόνια με αστόλιστες χειρόγραφες ατάκες να σκούζουν πότε για το ξεπούλημα της χώρας, πότε για τη Γερμανία και το ΔΝΤ, πότε για τους εγχώριους πολιτικούς και την κυβέρνηση.
Το ανάθεμα ενός κόσμου που ξεψύχησε.

~Photos: Vintage showcase  manequins, Google~

.

.

.

Ιφιγένεια Σιαφάκα, Μετάlipsi

Igor Skaletsky

.

(…) Εκεί τους είδα κι έφριξα Κουνούσαν τα κεφάλια τους δεμένα με γάζες αλώβητες λευκές Μόλις σε ράντζο εξερχόμενοι από το παγωμένο χειρουργείο με τις δεκάξι αχτίνες του ήλιου της Βεργίνας σμιλεμένες στα νυστέρια Στις γλώσσες έναστρη έσπερναν σπορά Θα ’πρεπε ν’ αγρυπνούμε ευγνώμονες από τον κρότο του σταριού τους Να τους κερνάμε ένα γλυκό του κουταλιού για συμπαράσταση στη συμμαχία των γλωσσών Γερά κρατώντας τον τυφώνα στο βολβό του οφθαλμού

Κάθε που
στροβιλίzει αειπάρθενος
μιa λίμα από κάρβουνο
που γράφει ιστορίες
με μεdούλι από στάhτη
και γύπsινα οστά
σ’ ό,τι μας καταrrάκωσε
και μας ανάδευσε
αναίσθητους
σε φράhτη
από δαsείες επιsημάνσεις
αναpόφευκτων sυμβάντοn (…)

~ Μετάlipsi (απόσπασμα), εκδ. Γρηγόρη 2015~

Painting: Igor  Skaletsky.

.

.

Στέλλα Δούμου, Το φεγγάρι της Γιοκοχάμα

memoirs-of-a-geisha

.

Κήπος ηλικιωμένος ψάχνει για νεράιδες με φορέματα από γάλα.Χιονίζει  μέλισσες  και οι λωτοί ανασαίνουν παράξενα.
Είναι και μια γυναίκα, με ματωμένες κάλτσες στη Γιοκοχάμα
πουλά τα μάτια της στην εποχή της ειρήνης.
Μέχρι η νύχτα να την πατήσει
θα είναι Αύγουστος
και θα έχει γεννήσει έναν αιμοφιλικό βόα
που χωρίς πανικό θα πνίξει στον ασβέστη.
Κι αυτό γιατί, πορτραίτα ηρώων θα φεύγουν χωρίς σταματημό
για σαββατόβραδα που τα ‘καψε το φεγγάρι.

Και οι λωτοί ανασαίνουν παράξενα

Photo: The memoirs of a geisha/ dance scene

.

.

Χάρις Κοντού, Έμπνευση

Kiyo Murakami, Origami, Fashion Photography,

.

Ανασαίνει  η γη κάτω απ τα πόδια

Παρθενορραφές σφαλίζουν τα μάτια

Ερωτεύτηκες την ήβη σκίζοντας τον ποιητή στα δύο

Τροχιά στις χούφτες σου σφίγγει ανέμους

Καύσωνες καίνε τις ελιές κι αυτό το λες καλοκαίρι

Πυροτεχνήματα γελούν σε κάθε φόβο

Και στη ραστώνη χαράζεις ιλίγγους

Λευκή φύση

Νύφη μουγκή

Αυτοκτόνησε

Στη Σικελία

~ Οι κερασιές του Χειμώνα είναι μια κόκκινη επανάσταση~   εκδ, Γαβριηλίδη, 2012

Photo: Kiyo Murakami

.

.

Διονύσης Καψάλης, Όλα τα δειλινά του κόσμου

maki-horanai-2013-ed908074

.

Εκείνο το κατάλευκο μαντίλι

ποιος θα το βάλει  και δεν θα ντραπεί;

Ρωτήστε πιο ψηλά: αιώνες τώρα

το συζητούν στις τάξεις των αγγέλων.

(στο μάθημα της ανθρωπολογίας)

*

Πέντε ποτάμια το ‘πλεναν μας είπαν,

Κι έβαψαν και τα πέντε: απ’ την ντροπή.

*

Να ζητιανεύεις λίγη αθανασία.

*

Το αιώνιο δεν είναι κατοικία,

δεν είναι καν οικοδομήσιμο·

στο δρόμο της φθοράς, εκεί να χτίσεις.

*

Όσοι δεν είχαν τίποτα να χάσουν

πούλησαν και τις  αλυσίδες τους.

*

Πέντε ποτάμια πέρασαν και πάνε

κι εσύ κρατιέσαι από ένα όνομα.

*

Να μπαινοβγαίνεις στα νοσοκομεία

και να σε ταπεινώνουν για να ζήσεις∙

κι όμως το δέχονται όλοι (σχεδόν όλοι)

*

Τόση ομορφιά να λέγεται σελήνη.

*

Όταν ανάμεσά μας απλωθούν

ομίχλες κι αφιλόξενα τοπία.

*

Έτσι ακριβώς: το εργόχειρο του χρόνου.

Painting: Maki Horanai

Αθηνά Παπαδάκη, Η επαναφορά

10887.tif

 .

Κι αν πέσει ο ουρανός

αφού η γη μας έφυγε

κάτω απ’ τα πόδια;

Και τι θα φάνε

τα πουλιά σαν επιστρέψουν

από την ένδεια

που τα εξορίσαμε.

Θα επανακάμψουν.

Όταν η ανθρωπότητα,

στα γόνατα πέσει

για τ’ αυγά τους.

~Με λύχνο και λύκους εκδ. Νέδα 2010 ~

Painting: Huub Milder

.

.

Στέλλα Δούμου, Οι Κήποι της Μονζέιρα

beth Conklin's art

.

Όλα εδώ γλιστρούν παρηγορητικά
όπως νομίσματα σε πάγκο με ρετάλια
Οι σφυρίχτρες μερικές φορές δημιουργούν πανικό
τα ψάρια της Κυριακής είναι υπό έλεγχο
και ένα τρένο με καρτούνς επικοινωνεί με σήματα καπνού
Όπως έλεγα, όλα εδώ γλιστρούν παρηγορητικά
Στην Αβησσυνία λύθηκαν τα κορδόνια
ενός κατά συρροήν εκμαυλιστή
οι πόλοι των τηλεφώνων σε δυσαρμονία
κάποιος φυλακίστηκε άδικα
κάποιος επέμενε να νικήσει
και οι ερωτήσεις είναι πάντα οι ίδιες
Κι αν δεν με διακόπτατε ολοένα για να μάθετε
γιατί στους παιδικούς κήπους της Μονζέιρα βιάζονται κορίτσια
ή άραγε γιατί ρολόγια σταματάνε κάθε τόσο και πενθούν
θα ξέρατε ότι όλα εδώ, γλιστρούν παρηγορητικά
όπως νομίσματα σε πάγκο με ρετάλια.

{dedicated to Özgecan Aslan 22 October 1995 – 11 February 2015 }

Art: Beth Conclin

.

.

Στέλλα Δούμου, Πέτρινη

Image-3

.

Χάρισα τα προικιά και τα φουστάνια μου
σε κάτι επίμονους Αλιάκμονες
και με μια στροφή γύρω απ τη μέση μου
υπέκυψα στην χρεωλυσία του νερού.
Στα μαντήλια που μου ρίξαν’ οι αμούστακοι
κλητικά η φωνή μου έγραψε βοή
κατεβάζοντας απ τ όνομά μου τον ιδρώτα του θανάτου .
Ώρες υγρές που με κυβέρνησαν
μέχρι τα πόδια μου να γίνουνε σπηλιές
και η πικρή καρδιά του αρχιμάστορα να με χωνέψει.
Χάρισμα, χάρισμα τα σκοινιά ,
χάρισμα οι άλυσοι των οιμωγών.
Ανήμερα της φλέβας των βουνών
τα βρύα της βέρας έλυσα κι απομαγεύτηκα.
Εκατοπενήντα χρόνια πέτρινη.

.

.

Βασίλης Αμανατίδης, [καλούπι: τοπογραφικό]

tumblr_m63x3rD9HB1r4rvoto1_500

.

[καλούπι: τοπογραφικό]

.

Πρώτα παντρεύτηκε η μεγάλη.

Τοποθετήθηκε με τον άντρα της στον τρίτο όροφο.

Τελευταία παντρεύτηκε η μικρή.

Τοποθετήθηκε με τον δικό της στον πρώτο.

Η αδερφή η μεσαία παντρεύτηκε μεσαία.

Στον δεύτερο.

Όλα έγιναν όπως έπρεπε.

μ-otherpoem  μόνο λόγος, Νεφέλη, 2014~ 

Surreal illustration: Via surreal images/ Google

.

.

Θόδωρος Βαής, Συλλέκτης

 

 

assorted-skeleton-keys-ken-powers

 .

Μαζεύεις απορίες

και τις ταξινομείς

σε κουτιά από τσιγάρα,

που γράφουν, σε σημείο εμφανές,

πόσο βλάπτουν την υγεία.

Μαζεύεις κουτιά από τσιγάρα

που δεν κάπνισες ποτέ,

και τα ταξινομείς

πίσω απ’ την έξοδο κινδύνου

της αυλής των τραυμάτων.

Μαζεύεις κλειδιά

των εξόδων κινδύνου,

και τα ταξινομείς στ’ αγκίστρια

που κρέμασαν στην οροφή

δεξιοτέχνες αλιείς.

 ~Μπλε Κοβαλτίου εκδ. Γαβριηλίδης 2005~

Painting: Ken Powers,2007