Στέλλα Δούμου, Ήπιε τις χάρες όλες

4234162948_2418da8631

.

Ήταν καλή , ήταν χρυσή ήπιε τις χάρες όλες.
Αγόρασε κι ενα βεληνεκές να βρίσκεται.
μια μέδουσα μέσα της την εξαργύρωσε
κι άρχισε τις πετριές στην κλεψύδρα.
ένα γιασε -μί, δυο γιασε- μιά, τρία γιασε μιά
το τέταρτο ήταν κόκκινο
κι έσκισε τον ρυθμό στα δυο.
Αχ, γυάλινα νήματα
τα πιώματα κι οι θερισμοί
θέλουν και την καλή την ώρα.
Ωσπου γλυφός να ‘ρθεί Ιανουάριος
να πήξει το γάλα στα βουνά
θα χουνε τα μαλλιά γεννήσει και των νυχιών της το μελάνι
θα βάφει μαύρα τ’ αφηνιασμένα γιασεμιά
και είμαστε ήδη στα εκατονπενηνταδυοχιλιάδεςεξακόσιαεικοσιτέσερα.
Πώς την βαφτίσαν δεν θυμάται
μόνο θυμάται πως ανεβαίνοντας το δρόμο
με τ’αμυγδαλοφόρα και τους ελέαγνους βρήκε ξεκλείδωτα φιλιά
και μπήκε μέσα. Βροντές δεν άκουσε
ούτε ταξίμια
άκουσε μόνο λόγο βαρύ που άχνισε μέσα της : ”Ρε σ΄αγαπάω”
κι ήρθε η δύση ,κι όλο ξηλώθηκε σαν νταντελίτσα.
Μέσα στην τσέπη από τότε κρύβει κονιάκ.
στην άλλη έναν λαβύρινθο από νήματα. Μπιρσίμια.

.

.

Τόμας Τρανστρέμερ, Φύλλο απ’ το βιβλίο νυκτός

Beth Hoeckel 4
.

Μια μαγιάτικη νύχτα με κρύο φεγγαρόφωτο

αποβιβάστηκα

εκεί που το χορτάρι και τα λουλούδια ήταν γκρίζα,

αλλά η μυρωδιά πράσινη.

Πήρα ευκίνητα τον ανήφορο

στην άχρωμη νύχτα,

ενώ λευκές πέτρες

κάνανε σήματα στο φεγγάρι.

Ένα χρονικό διάστημα

μερικών λεπτών μήκους

πενηνταοχτώ ετών πλάτους.

Και πίσω μου,

πέρα απ’τη μολυβένια λάμψη των νερών,

υπήρχε  η άλλη ακτή

κι εκείνοι που εξουσίαζαν.

Άνθρωποι με μέλλον

αντί για πρόσωπο.

.

~Πένθιμη Γόνδολα,1996 / μτφρ: Βασίλης Παπαγεωργίου~

~Τόμας Τρανστρέμερ, Νόμπελ 2011~

Surreal illustration: Beth Hoeckel

.

.

Στέλλα Βλαχογιάννη, Μαρτυρίες για την Ιωάννα την Μοναχική

stevenkenny-these maphores

 .

Κάθεται σπίτι όταν οι άλλοι λείπουν. Κλείνει τα παράθυρα.

Ανάβει κερί. Ανάβει τσιγάρο. Δέχεται όσους στερήθηκε.

Κακός χαρακτήρας· απότομη, μονομανής, είρων. Έτοιμη κάθε στιγμή ν’ αγαπήσει.

Αν δεν ήμουν η θάλασσα, έλεγε, θα ήμουν η μουσική.

Τίναζε απ’ τα μαλλιά της τα πουλιά της φωτογραφίας

Κι απ’ το σώμα της τον άδειο χρόνο.

Ή σωπαίνει ή φλυαρεί. Δεν κάνει παζάρια.

Τους έδινε ψυχή και της ζητούσαν λόγια.

Εγώ, έλεγε, η Ιωάννα η Μοναχική

κατάγομαι από τον εαυτό μου

αλλά ευχαρίστως να έρθω στον νου σας

μιαν από αυτές τις λάθος μέρες.

.

~Η θλίψη του σώματος εκδ. Μικρή Άρκτος,2003~

Painting: Steven Kenny

.

.

 

Bλαντιμίρ Χόλαν, Χαράματα

Odd Nerdum Dawn

.

Είναι η στιγμή που ο παπάς πηγαίνει να λειτουργήσει

πάνω στη ράχη του διαβόλου.

Είναι η στιγμή που η βαριά βαλίτσα της αυγής

παίρνει τη ραχοκοκαλιά μας για φερμουάρ.

Είναι η στιγμή που κάνει παγωνιά και ο ήλιος δεν λάμπει

η ταφόπετρα ωστόσο είναι ζεστή γιατί κινείται.

Είναι η στιγμή που η λίμνη παγώνει από τις όχθες,

ο άνθρωπος όμως απ’ την καρδιά.

Είναι η στιγμή που τα όνειρα δεν γίναν παρά μόνο

ψύλλων τσιμπήματα στο δέρμα του Μαρσύα.

Είναι η στιγμή που τα δέντρα, πληγωμένα απ’ τη λαφίνα,

την περιμένουν να γλείψει την πληγή.

Είναι η στιγμή που τα θραύσματα από τις λέξεις των ωρών

τα μαζεύει το αιδοίο του ρολογιού.

Είναι η στιγμή που μόνο η αγάπη κάποιου

τολμάει να κατεβεί στη γεμάτη σταλακτίτες σπηλιά των δακρύων

που κρυφά τα συγκράτησαν και κρυφά δουλεύαν.

Είναι η στιγμή που πρέπει να γράψεις ένα ποίημα

και σε αυτό να το πεις αλλιώς, πέρα για πέρα αλλιώς…

~μτφρ: Κάρολου Τσίζεκ~

Painting: Odd Nerdum,Dawn

.

.

Ζμπίγκνιεφ Χέρμπερτ, Ανταπόκριση απ’ τον Παράδεισο

George Underwood  (11)

.

Στον παράδεισο η εργάσιμη εβδομάδα καθορίστηκε στις τριάντα ώρες

οι μισθοί είναι πιο ψηλοί, οι τιμές πέφτουν σταθερά

η χειρονακτική δουλειά  δεν σε κουράζει ( λόγω ελαττωμένης έλξεως)

να κόβεις ξύλα είναι το ίδιο σαν να δαχτυλογραφείς

το κοινωνικό σύστημα είναι σταθερό οι κυβερνήτες του σοφοί

αλήθεια στον Παράδεισο είσαι πιο καλά παρά σε μία άλλη χώρα

Ήταν αλλιώτικα να γίνει στην αρχή

φωτοστέφανα και χορωδίες και βαθμοί αφαίρεσης

όμως δεν μπόρεσαν ολότελα να ξεχωρίσουν

την ψυχήν από το σώμα κι έτσι θα έφτανε ως εδώ

μ’ένα κομμάτι πάχος και μιαν ίνα σάρκας

έπρεπε να αντιμετωπισθούν τα επακόλουθα

να σμίξουν ένα κόκκο απόλυτου μ’ ένα κόκκο λάσπης

ακόμα μια φυγή από το δόγμα η τελευταία φυγή

μονάχα ο Ιωάννης το προείδε: θ’ αναστηθείς μέσα στη σάρκα

αυτοί που βλέπουν τον Θεό είναι λιγοστοί

είναι γι ‘αυτούς μονάχα που είναι πνεύμα 100 στα εκατό

οι υπόλοιποι ακούουν τις μεταδόσεις για θαύματα και για πλημμύρες

μια μέρα ο Θεός θα γίνει σ’ όλους φανερός

πότε θα γίνει αυτό κανείς δεν ξέρει

όπως τα πράγματα έχουν τώρα κάθε  Σάββατο το μεσημέρι

γλυκά μουγκρίζουν οι σειρήνες

κι’ από τις φάμπρικες πηγαίνουν οι αιθέριοι προλετάριοι

αδέξια σαν βιολιά μες τις μασχάλες τους κρατώντας τα φτερά τους.

~μτφρ: Γιώργος Χριστοδουλίδης~

Painting: George Underwood

.

.

Άννα Νιαράκη, Αποκεφαλισμοί

 

beksinski_mirror

Στην άκρη του νήματος

ένα καινούργιο κουβάρι

ανέμιζαν οι απώλειες,

στο τέρμα του χρόνου

οι αποσωσμένες βροχές.

Στο δεύτερο δανεικό μου πρόσωπο

το σφραγισμένο χαμόγελο ενός άλλου

που στάθηκε κάποτε στον ίδιο καθρέφτη.

Ό,τι μ’ εξύψωσε

οι ήττες μου.

Στιγμές εγκιβωτισμένες σε πάγο.

Όλα τα ναι

που πειθήνια άπλωσαν

το λαιμό τους

στη λαιμητόμο των όχι.

~Το Μερίδιο των Αγγέλων , Παρίσι 2012~

Painting: Beksinski

.

.

Τζόυς Μανσούρ

mike worrall 1021

.

Το μυαλό μου φύρανε

απ’ το φθινόπωρο και δώθε

αιτία ο αστακός

που κάτω απ’ το κρεβάτι μου γαβγίζει.

Κάθε πρωί χαράματα

το μάτι μου είναι κλειστό

απ’ το φθινόπωρο και δώθε

αιτία ο κόρφος μου από

ξύλο ροδιάς

που σκληραίνει.

Το κρεβάτι μου είναι σταυρός

απ’ το φθινόπωρο και δώθε

αιτία το κορμί σου

που προστάζει

και γελά

όσο εγώ κοιμάμαι.

Έρχονται τα πρωτοβρόχια.

~από τα Ερωτικά ,απόδοση: Έκτωρ Κακναβάτος~

painting: Mike Worrall

.

.

Δήμητρα Καραφύλλη, Αντικείμενα

Mike-Worrall3

.

Από αφετηρία σε τέρμα

το μετρό μεταφέρει μάτια.

Όπου γυρίσεις μάτια

Λογής-λογής.

Χιλιάδες μάτια, πρόσωπα, κορμιά.

Δάσος ολόκληρο

Φορτωμένο καρπούς με ρολόγια

Και αντικείμενα αποκαλούμενα προσωπικά.

Τι χρειάζονται τόσα αντικείμενα.

Τον συρμό συνοδεύει μια φωνή.

Προσέχετε τα προσωπικά σας αντικείμενα.

Να λοιπόν τι χρειάζονται τα αντικείμενα.

Επιβεβαιώνουν την αναγκαιότητα των ματιών

και αντιστρόφως.

{ Τελευταία Χάρη, εκδ Μανδραγόρας, 2014 }

Painting: Mike Worrall.

.

.

Πόλυ Χατζημανωλάκη, Οι πεταλούδες του κυρίου Βλαδίμηρου

 

99f19669b2499676c5095e367ff2886b

 

Ο κύριος Βλαδίμηρος ήταν γεννημένος  φυσιοδίφης

τα Σαββατοκύριακα

τις καθημερινές Δημόσιος Υπάλληλος

ευδοκίμως υπηρετούσε

πίσω από τις στοίβες τα χαρτιά του

κατάλογοι, εισερχόμενα ─ εξερχόμενα

δεν ξέρω ακριβώς τι έκανε

εκείνος πάντως συνέχιζε να εργάζεται

προσηλωμένος σε κάποια άλλη σκέψη

Γραφεύς Β’, δεν τον πείραζε καθόλου

δεν τον ενδιέφερε η εξέλιξη

τη ζωή του την έφερε ανάλαφρα

ή βαρέως;

την τίναζε πάντως απ’ τους ώμους του

όταν εξορμούσε στο τέλος της εβδομάδας

φωτογραφίζοντας σπάνιες ορχιδέες

αγαύες αναίμακτες

ξεχωρίζοντας  το μοναδικό μανιτάρι που δεν ήταν δηλητηριώδες

για μένα

οι πεταλούδες του ήταν ένα μαυσωλείο

ένας κρυφός κήπος στο σπίτι του

καρφιτσωμένες στην αρχική  ─ή την τελική τους─ μορφή

του άνθους

ψυχές

αποσπασμένες οριστικά από την τρέλα του έρωτα

χωρίς πάθη

χωρίς να κινδυνεύουν να καούν πέφτοντας στο φως ανεξιχνίαστες

με λίγο χρυσό από το φτέρωμα να έχει πέσει στο χαρτί

και καλλιγραφημένα τα διπλά τους ονόματα

της ταξινομίας

τηρώντας με ακρίβεια τον κανόνα κεφαλαίων ─ πεζών

σε ατέρμονες καταλόγους

αριθμημένους

με ημερομηνία θανάτου

και τοποθεσία

ένα ληξιαρχείο λεπιδοπτέρων

που με περισσή φροντίδα είχε ο ίδιος θανατώσει.

.

{Αλφαβητάρι των πουλιών, εκδ. Εύμαρος 2014}

photo: via Google/ Butterflies

.

.

Αλεξάντρ Μπλοκ, Χωρίς τίτλο

portrait-of-aleksandr-blok-1907

.

Νύχτα.Δρόμος.Φανάρι. Φαρμακείο

Κόσμος ανόητος κι άχρωμος

κι ένα τέταρτο του αιώνα  να ζήσεις ακόμα

τίποτα δεν  θ’ αλλάξει.

Σωτηρία δεν υπάρχει

– κι αν πεθάνεις, όλα θα ξαναρχίσουν

και θα ξαναγίνεις όπως και πριν-

η νύχτα,η παγερή ανατριχίλα του καναλιού,

το φαρμακείο, ο δρόμος, το φανάρι.

μτφρ: Νίκος Καζαντζάκης

.

Paintng: Konstantin Somov/portrait of Aleksandr Blok,1907