Δήμητρα Χριστοδούλου , Η Εκτέλεση Ενός Λάτρη Των Τεχνών

Van_Eyck_-_Arnolfini_Portrait

(…με αφορμή το ζέυγος Αρνολφίνι)

_Βλέμμα ευθύβολο. Σαφείς χειρονομίες. Χάρη λιγότερη απ’ όση απόφαση.Καμιά υποψία Θεού.
_ Και η σύζυγός του;
_Χιόνι επάνω απ’ την ταφή. Πρόσφατο. Καμιά μουσική, χλωρές βέργες, φερμένες από στεγασμένο φυτώριο. Τα κοσμήματά της στις τσέπες. φαντάζεται πως θα το σκάσει.
_Το φόντο δε;
_Αυτά που αγάπησα.Πλατιές πινελιές, χρυσίζουσα ώχρα, βαριές νεφέλες που αποδημούν, όλη η καμπούρα του ουρανού,όλο το βάρος.
_Τα είδες;
_ Και τ’αξιώθηκα! Πρόσωπα , πράγματα και πλανήτη. Έχω ασφαλώς ταφεί ως το λαιμό αλλά ποτέ παραπάνω.Ατένισ ατο κοσμικό σκοτάδι,συντόνισα με νηφαλιότητα το πλήθος των γαλαξιών, είδα το χέρι που χαράζει τον άνθρωπο πάνω στο νόμισμα που εξαγοράζει το χάος. Είμαι εγώ: Ο θεατής ενός ομοιώματος. Με οδηγείται στην κρεμάλα αλλά αυτό περιλαμβάνει τα έξοδα μιας τελευταίας εμμονής. Πληρώστε τα: Αυτό το ζευγάρι, τυφλό από στεφάνων έως τάφου, δίπλα σε βρύσες που ποτίζουν στόματα και κάτω από το ρέοντα θόλο, δεν το αποκαλύπτει η ευφυϊα μου αλλά ο ερεβώδης σας τρόμος. Θα θέλατε το θάνατο της γης αλλά όχι της μετριότητάς σας.Το πολυάριθμο κοινό στο οποίο απευθύνεστε αγνοεί τη φωτογραφική πλάκα! Ζει την εποποιία του εκμαγείου του ως την πιο πλήρη, την πιο ένσαρκη ύλη, ως μια και μοναδική γλυπτική αρχόμενη από των πρωτοπλάστων.Α, πόσο απέραντα λυπάμαι μόνο γι’ αυτά που δεν πλάστηκαν, για τα δικά μου μωβ λουλουδάκια, που χτυπούν τα φτερά τους αβέβαια πάνω απ ό τα φεγγαροβαμμένα νερά μιας νύχτας με τον εαυτό μου.Εκεί που δεν θα δω ποτέ, εκεί που χύνεται ο ποταμός της καρδιάς μου,άφιλος, άτεχνος και πότης.

The_Arnolfini_Portrait,_détail_(2)

Κανείς ποτέ δεν θα περάσει το χέρι του με άλλον τρόπο πάνω απ’ τα μαλλιά μου, παρά ο φουκαράς ο δήμιός σας, που μου οδηγεί στη θηλιά το κεφάλι. Αλλά εγώ απέραντα λυπάμαι μόνο για τα άψογα λουλούδια μου. Αν τα φυσήξω θα διασπαρθούν μές στον κλιματισμό του Μουσείου, έμφωτα , αφελή και αείζωα σαν τίποτα αληθινές ευλογίες προς το σύμπαν, ψελλίσματα ενός Δημιουργού που καταπολεμάει την αϋπνία του μετρώντας προβατάκια: Άσπρα, μοβ και φοβισμένα βελάσματα, μέσα στο άκανθο , κουφό σκοτάδι όπου με πάτε. Α, γη, γη… Τυλίξου σε μάλλινα, θύμισέ μου σπαρμένα χωράφια, άφησε πίσω σου ένα κορδόνι νερό…
_ Φοβάσαι;
_ Ακόμη κι αν δεν έπρεπε να γεννηθώ, θα έπρεπε να έχω μια μητέρα.

.
 από την ενότητα ”Η υπερηφάνεια των κληροδοτών- Δέκα μύθοι μετά μουσικής της συλλογής ‘‘Πώς Αυτοκτονούν οι Ασσύριοι’‘εκδ, Πατάκη 2010

.

Painting: Jann Van Eyck /The Arnolfini portrait & detail

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s