Σοφία Περδίκη, Φουσκοθαλασσιά

10665221_10204280641551893_797969721971549360_n

 .

Έσκυψες πάνω στο φλοιό μιας πoρτοκαλί υφηλίου

και με δώδεκα οδοντογλυφίδες

στήριξες θεωρίες, μπήγοντας τις αιχμές

– κάθε πόρος και μία – σε ίσες αποστάσεις

υπό γωνία, με μορφοποίηση ξεκάθαρη.

Tα κενά σημεία βάφτηκαν με το αίμα της γλώσσας σου

περάστηκαν με λούστρο δύο στρώσεις γερό

και τυπώθηκαν σε πολλαπλά αντίτυπα

που περιοδικά διαβάζονται ανά εποχές και κατά τόπους.

Στις εφημερίδες που κρέμονται

στην απλωμένη μπουγάδα του κόσμου

διέκρινες προσφάτως ένα λάθος

δαίμονας είπες είναι

ανθρώπινης βέβαια κοψιάς

αλλά κι αυτό όπως όλα τα άλλα σφάλματα

τρύπωσε στης θεωρίας τη μακέτα.

Εκείνη η ενδεκάτη η αιχμή

βυθίστηκε στην καρδιά του κτήνους

που έφαγε το δέντρο, το έκανε φύλλο,

που σάπισε το πορτοκάλι

σκουλήκι έγινε κι έσφαξε τον σύντροφο.

Έκλεισες την εφημερίδα, έβγαλες τα γυαλιά

στον κήπο αποκοιμήθηκες

κάτω από του σύννεφου τον ίσκιο.

Μπροστά σου απλώνεται η φουσκοθαλασσιά

δεν έχεις δάκρυα πια.

Painting: Sofia Perdiki /Σοφία Περδίκη , Επί τον τύπον των ήλων

(μικτή τεχνική)

.

.

Collectanea ~ Λέων Τολστόι

Οι άνθρωποι πλάστηκαν για να βασανίζονται. Κοιτάζουν πως ο ένας θα ξεγελάσει τον άλλον κι όλο περνάει ο καιρός. Μα όταν τα πράγματα σφίξουν κι αντικρίσουν την αλήθεια, τότε είναι που τα χάνουν και δεν ξέρουν τι να κάνουν. Τότε οι άνθρωποι προσπαθούν να αποφύγουν ότι τους ενοχλεί. Θέλουν να απαλλαγούν από το ενοχλητικό βάρος. Όπως κάθε άνθρωπος σβήνει το φως της λάμπας όταν δεν έχει να δει τίποτα άλλο.

~L.Tolstoi ( 9 Σεπτεμβρίου 1828 – 20 Νοεμβρίου 1910)~

Samuel Beckett, Ενα κομμάτι μονόλογου

light-bulb-creative-ming-photo-manipulation

 

 

 

Και προσπαθεί ν’ασχοληθεί με

άλλα θέματα.Ώσπου μισακούει πως

δεν υπάρχουν άλλα θέματα.Δεν υπήρχαν

ποτέ άλλα θέματα.Ποτέ δυο θέματα.Ποτέ

τίποτ’άλλο εκτός απο ένα θέμα.Οι νεκροί

και φευγάτοι.Οι πεθαίνοντες και αναχωρούντες.

Απο τη λέξη φεύγω.Η λέξη φευγάτοι.

Όπως το φως που φεύγει τώρα.Που αρχίζει να

φεύγει.Μέσα στο δωμάτιο.Που αλλού;Xωρίς να

το’χει προσέξει αυτός που κοιτάει επίμονα πέρα.

Μόνο το λαμπόγυαλο.Οχι το άλλο.Το απροσδιόριστο.

Απο πουθενά.Απ’όλες τις μπάντες πουθενά.

Απερίγραπτα αχνό.Μόνη η λάμπα.

Μόνη φευγάτη.

Light Bulb Creative Ming Photo Manipulation

Σοφία Περδίκη, Η Κυρία Στόουν

10516887_10203832790955908_7610642830239136577_n

 .

Η κυρία Στόουν έκλεισε το βιβλίο της

κι ακούμπησε τα δάχτυλα πάνω στο στήθος

Σ’ αυτή τη στάση τη βρίσκαμε όποτε επιστρέφαμε

Τα μάτια της δυο γαλακτεροί φακοί

φώτιζαν τον τοίχο πίσω μας

Τότε εισβάλλαμε κάτω από το φουστάνι της

να δούμε για ακόμα μια φορά

τον ξυλοκόπο να βγάζει τις μπότες

το τσεκούρι να πέφτει από τα χέρια με κρότο

-ένας μολοσσός χασμουριέται στη γωνία-

ο καιρός που άλλαζε απότομα.

Μα η κυρία πάντα ταραζόταν

Μεταβαλλόταν

στάζαμε στα χείλη λάδι

καιγόμασταν την ώρα που

το ρούχο ανασηκωνόταν

καμιά χαραμάδα για αέρα

και το φως κι αυτό λιγόστευε

μύριζε το δέρμα αλόη βέρα

ίδρωνε η παλάμη

το σώμα μας γδερνόταν

σε στρώμα τρίχινο

μας έπνιγαν μοτίβα αγκαθωτά

μας μάτωναν τα σχίνα.

Αχ! Κυρία Στόουν εσύ, με τα μάτια σου κρίνα

στο σπίτι του δάσους έλατα

ράβεις στο στόμα

Έστω μια φορά για λίγο, τράβηξε την αόρατη κουρτίνα.

Photo: Via Google

.

.