Στέλλα Δούμου, Με όλα τους τα Θήτα αναμμένα, Οξυγώνιοι ύμνοι

Στέλλα Δούμου, Με όλα τους τα Θήτα αναμμένα, Οξυγώνιοι ύμνοι

Οξυγώνιοι Ύμνοι

Οι νευρώνες της θεϊκής μέλισσας σε κίνηση. Κομφετί από γυάλινες ιστορίες μεγαθαυμάτων. Καθ’ ύψος η πώρωσις της θείκής διαλεκτικής σε δίκροκες λάμψεις.

[Η θέα στο βάθος της χριστιανοσύνης υπήρξε μελισσώδης /Γέννες κεντριών, μέλη γρηγοριανά και οι φυλές των καπουτσίνων με αγκαθωτά κιλίκια λόγχιζαν τον κύκλο του Ανθρώπου.]

.

Sagrada Familia in Barcelona, Spain tourism destinations

 .

Η πλέξη των αείμνηστων στην δεξιά παρειά της εκκλησιάζουσας  Υλης.

Οι γαλακτόμορφοι αγγέλουν κάλαντα εγκολπωμένοι στο θησαύρισμα της μαρμαρόπετρας. Χαράσσοντας φλέβες αγιοσύνης.

.

543222_10151348560832369_2012673846_n

Δάσος από βιτρώ.

το σφυρί της καμπάνας όταν τρελαίνεται τα κάνει θρύψαλα.

Από σιδερένια κλαδιά κρέμονται εν χρω κεκαρμένοι

οι μοναχοί.

Σημαδεμένοι με

τα δώδεκα φιλιά των αποστόλων.

Μνεία του πάτερ ημών .

Οταν τραβιούνται τα νερά του φωτός, σ’αυτόν τον Οίκο,

μπορεί κανείς να τους δει να αιωρούνται. Πνιγμένοι τόσο.

.

385266_10151348563982369_1128777327_n

.

Λογχοειδείς τένοντες

στηρίζουν αμφισημίες εκλάμψεων.

Ανάσκελη Ινφάντα παραληρεί

ομφαλοσκοπώντας τον ίλιγγο .

Αλώβητη θα εκπνεύσει ευαγγελικές περικοπές .

Δεν φοβάται, παρά μόνο τους δαίμονες που θα της τρυπήσουν τα πνευμόνια

όταν ζητήσει κόκκινο φουστάνι.

.

.

.

.

Avila Cathedral tourism destinations

 Στον καθεδρικό της Άβιλα η δίψα γινόταν πίστη και έγλειφε την αδέσποτη πέτρα μέχρι που μάτωνε.

Κι όσο μάτωνε τόσο την αλείφανε γυμνούς αγίους. Κατόπιν τους   χρυσώνανε κάμποσο για να κρύβεται το αίμα.

.

.

.

.

524760_10151348564607369_921366252_n

.

Σπανιότατες ουρές κροταλία .

Εδώ οι πιστοί διδάσκονται το λούστρο των βασιλικών φιδιών πίνοντας αφεψήματα διχρωμίας.

Ή κι αλλιώς:

Mille feuilles λευκού και μαύρου

στα μαρμάρινα γέλια του Μαγαλιάϊς

όταν έπιανε την αστραπή της σύμπασας θάλασσας

με το ράμφος του.

Ολοι οι μεσημβρινοί υποκλίθηκαν στην ρόμπα του.

.

537385_10151348619897369_1067904944_n

Η ορθοδοξία έψελνε κάλαντα -δεμένη- στα σαράγια και τα δυτικά άμφια στολίζονταν με αφορισμούς. Η Βίβλος άνοιγε πάντα στην ίδια σελίδα: ”αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν.”

Έτσι, για τους απανταχού αγαπημένους ‘’αλλήλους’’ στήθηκαν όμορφοι πύρινοι αδριάντες.

 Και γίνονταν οι Λουτσίες, φωτοβολίδες.

Έπειτα από τις σεμνές αυτές τελετές, ναοί χρυσαφίζονταν . Για την κάθαρση.

Τα εγκόλπια Θήτα των Αρχιερέων έβρισκαν μια κάποια ηρεμία στα διάλιθα και υπέρκομψα προσευχητάρια.

 .

Η Βασιλική de San Vicente

.

 Στο σιδερένιο κρεβάτι του Βκέντιου η  Σαβίνα κι η Κριστέτα  νυχτολούλουδα που πέτρωσαν κοντά του στην Άβιλα .

Χρόνια τώρα όταν κόβονται οι φλέβες της μέρας και ματώνει το σκοτάδι, και η σιωπή τεντώνεται σαν τόξο στον Οίκο τούτο, ακούγονται να μελωδούν οι δυο αδερφές, ενώ του γλύφουν το κεφάλι απ τις φλόγες.

.

.

Photos : Sagrada Familla / Avila Cathedral / San Vicente basilica

Βασίλης Ζηλάκος, Το σπάσιμο του βέλους

Βασίλης Ζηλάκος, Το σπάσιμο του βέλους

Χιόνι πέφτει κάτω ἀπ’ τὰ φύλλα μιᾶς λεβάντας!

Λόγια, βλέμματα, κινήσεις δυσφορίας
καταβροχθίζονται μὲ μανία
καὶ γαλήνιος ἐγώ, ἁπλώνω μπροστά μου τὴν ἀπώλεια.

Μὴ φοβάστε τὸν κυνηγὸ
ποὺ ἡ ψυχή του εἶναι
τὸ δέρμα τοῦ ζώου.

Μὴ φοβάστε τὸν ξυλοκόπο
ποὺ φορᾷ
τὸν φλοιὸ τῶν δέντρων.

Τὸ πανωφόρι του θροΐζει μὲ τὰ φύλλα τοῦ φθινοπώρου —

στέκεται γυμνὸς μπρὸς στὴν ἡμέρα

ἀπὸ μακριὰ κοιτάζει τὰ πεῦκα ποὺ κοιμοῦνται.

 “Η κούπα του τσαγιού”  εκδ. Οδός Πανός 2011

Surreal Photo: Alex Stodard

.

.

Ελένη Βακαλό, Το μάτι του πατέρα μου

 

 

Herbert Bayer

.

 

Ο πατέρας μου είχε ένα γυάλινο μάτι
Η φίλη μου είχε ένα μονάχα μαστό

Την Κυριακή που καθότανε σπίτι έβγαζε από την τσέπη του κι άλλα μάτια, τα γυάλιζε με την άκρη του μανικού του και φώναζε τη μητέρα μου να διαλέξει
Η μητέρα μου γελούσε
Η μητέρα μου ήσυχα γέλασε τώρα φαντάζομαι, μετά είκοσι χρόνια, που ξέρω τη νοσταλγία του θηλασμού

Τα πρωινά ο πατέρας μου ήταν ευχαριστημένος
Έπαιζε το ένα μάτι στη φούχτα του πριν το φορέσει κι έλεγε πως είναι ένα καλό μάτι
Βάζανε αρματωσιά
Στη θέση του στήθους της η μητέρα μου έχει, από κείνο το μέρος του τόξου, την άσκημη ουλή
Όμως εγώ δεν ήθελα να τον πιστέψω
Τι σημασία είχα εγώ στη δικιά τους ζωή;

‘Έριχνα ένα σκούρο σάλι στους ώμους τάχα πως κρυώνω κι ήταν για να παραμονέψω
Η σκιά που γυρνούσε από τότε στο σπίτι μας ήμουν εγώ

Στο τέλος τον είδα μια μέρα να κλαίει.
Δεν είχε καμιά διαφορά από ένα αληθινό μάτι
Η μητέρα μου – να πω αλήθεια, στη θέση της βάζω τη φίλη μου – έχει άλλα να κλάψει πολλά.
Για την αύξηση μίλησα
που πρέπει να τη δεχτείς

~Γενεαλογία του Κόσμου, Εκδόσεις Ύψιλον, 1990~

Photo: Herbert Bayer, Glass eyes

Σπύρος Μαρούλης, Ένα θολό κείμενο

Σπύρος Μαρούλης

Η σόλο πεταλούδα ανοίγει τα φτερά της
για να καλύψει τα αστέρια
και το μισό φεγγάρι.
Η παχιά ακακία από την Ιταλία διηγείται
την αχάριστη ιστορία της
και πάει να συναντήσει τις πάπιες
που πωλούν την ηλικία τους
και μετά γυρνούν πίσω
στην αποβουτυρωμένη λίμνη τους.

Ήταν μια ιστορία αγάπης, ένα όμορφο όνειρο.
Τώρα είναι μια περαστική απεργία
και ένα θολό κείμενο.

Photo: Hengki Koentjoro 

.

.

Κοραλία Θεοτοκά, Γράμμα στον Γιώργο Θεοτοκά

Κοραλία Θεοτοκά, Γράμμα στον Γιώργο Θεοτοκά

Επειδή δεν μπορώ να φυτέψω ένα παιδί, ή μια σφαίρα

μέσα μου, μόνη μου,

αν και αγαπώ των λουλουδιών το τέλος·

επειδή είμαι η Κοραλία των τάφων

και στεγνώνω τα μαλλιά μου μέσα σ’ ένα κρανίο

καπνίζοντας και ξεφυσώντας την ψυχή μου σε οστά γεγυμνωμένα·

επειδή βάφω το κοράκι με το αίμα μου κάθε μήνα

και σμίγω το πνεύμα μου με το φως σου…

Επειδή κληρονόμησα μια δορά λεοπάρδαλης για τους έρωτές μου

και διπλώνομαι στον ύπνο για να μη σ’ αρνηθώ,

επειδή σβήνουνε οι ήχοι του αυλού και τα λόγια σου

κι’ άλλος την έρημό μου έζωσε και ποτίζει,

έλα από τον χλοερό τον τόπο στ’ άδειο μου κρεβάτι,

να σου χαρίσω την οδύνη  και τον στεναγμό

το φιλί και τον σπασμό,

τη ζωή που περνά με το κράξιμο της ζωής

και δεν αποχωρίζεται τον εαυτό της.

(από τη συλλογή “Η ταυτότητα”, Ίκαρος, 1971)

.

Photo: George Christakis

.

.

Έκτωρ Πανταζής, Συμπτώσεις

Έκτωρ Πανταζής, Συμπτώσεις

Γύρνα φτερωτή σελίδα να περάσω το γκρεμό

Ήπιαμε από την κούπα της καθαρής αιωνιότητας
Είδαμε το πρόσωπο της μέδουσας στο αντικρινό μπαλκόνι
Εν σπουδή ο θάνατος μας κατήχησε στη σκοτεινιά του
Από αόρατες επάλξεις εισορμώντας και διαρπάζοντας
Αινιγματικές φυγές σε θέατρο σκιών θηλιές εξ ουρανού
Της απόγνωσης το ποτήρι σε στραγγισμένο νου
Όμως όπως και να το πεις στον κόσμο είναι παράπονο
Και νύξη αδυναμίας να ζήσει να ελπίσει
επιλέξαμε τη σιωπή
Επιλέξαμε τη δοκιμή, φυγοδικήσαμε στον κόσμο της έκφρασης
Όμως επιλέγοντας σιωπή ανεβαίνει μπροστά μας
με σημασία παγόβουνου.
Καμιά αισθητική δεν κάνει μέριμνα για κει… νιώθεται αμυδρά
Στην καταιγίδα του Τολέδο, σε πρασινοκίτρινο χολής
στο ωχρό
Του μπρούτζου και στο κάτι τρελό του χουρμά που εφορμά
Στον ουρανό παρέα με τον κεραυνό.

Γύρνα μέρα γύρνα ώρα γύρνα χρόνε.

photo:via Google

.

.

Λίνα Φυτιλή, Αέρινες κινήσεις

Λίνα Φυτιλή

Ισοπεδωμένη εποχή
σαν εξαπάτηση
Πώς ν΄αναγνωρίσουμε
τα τραγούδια των νεκρών παιδιών
ακούγοντας
κουαρτέτα εγχόρδων
Πώς να μιμηθούμε
τις αέρινες κινήσεις
της ξυπόλυτης χορεύτριας
Εμείς που απομακρυνθήκαμε
ηθελημένα
από τα θαύματα
Δένοντας σκοινί κορδόνι
το φουλάρι της
κάτω από τις ρόδες
του αυτοκινήτου
Ξεχάσαμε τελείως ότι
ο χορός έβγαινε
από κάποια άλλη τρύπα
στο κεφάλι της
Ισιδώρας Ντάνκαν.

Surreal  art photo: Igor Morski

.

.

Ιφιγένεια Σιαφάκα, Το πλεκτό και άλλες πλεκτάνες, εκδόσεις Ars Poetica

Ιφιγένεια Σιαφάκα, Το πλεκτό και άλλες πλεκτάνες, εκδόσεις Ars Poetica

Πώς το σφύριγμα ενός τρένου επιδρά σε μία σούπα; Tι σχέση μπορεί να έχει το ψεγάδι ενός σερβίτσιου με την επιλογή ενός παλτού; Πώς η παρασκευή της μαρμελάδας τριαντάφυλλου ενώνει ερωτικά δυο άντρες; Με ποιον τρόπο το σώμα απαντά στη μνήμη και πώς η μνήμη καταγράφεται στο σώμα; Είναι ικανό ένα γράμμα να στηρίξει μιαν ολόκληρη ζωή; Tι επιδιώκει ο κ. Μπιφ περιφερόμενος με μια τρύπια καρέκλα που μόλις κληρονόμησε; Ποια είναι η νέα μέθοδος Πλεκτού της γηραιάς αράχνης αυτοκράτειρας, ποια πλεκτάνη κρύβεται στους νέους τρόπους διακυβέρνησης της Αυτοκρατορίας του Πλεκτού και πώς θα αντιδράσουνε τα ζώα;

Αυτά και πολλά ακόμη ερωτήματα αναζητούν απάντηση σε 27 «αφηγήματα ανάδρομων πλέξεων». Κοινός άξονας των ιστοριών είναι οι ανάδρομες κινήσεις της σκέψης των ηρώων: αν και δρουν σε διαφορετικές σελίδες μυθοπλασίας —ρεαλιστικές, υπερρεαλιστικές, σε αυτές του παραμυθιού ή του εσωτερικού μονολόγου, στον κόσμο του μαγικού ρεαλισμού ή στο χώρο που το επέκεινα της ποιητικής προσέγγισης επιφυλάσσει—, όλοι οι ήρωες προσεγγίζονται ως θύματα και θύτες ταυτόχρονα μίας «πλεκτάνης».

Άλλοτε κινούνται κατακερματισμένοι στο χωρόχρονο, άλλοτε συμβολοποιούν την πτώση τους, ενεργώντας εν αγνοία τους, κι άλλοτε, σε μία ύστατη προσπάθεια αυτοσυνειδησίας, έντρομοι ανακαλύπτουν. Η γλώσσα τους παρακολουθεί στενά, ανάδρομα και με διαφορετικό επίσης τρόπο, για να τους προσδιορίσει ως φορείς ενός μοναδικού και ιδιαίτερου κάθε φορά λόγου, ο οποίος επιχειρεί να τους ακούσει, να τους κατανοήσει, να τους αποκρυπτογραφήσει και να τους καταγράψει εντέλει με τη μέγιστη δυνατή ακρίβεια.

.

Steven Kenny_n

.

«Τι να την κάνω τη συγγνώμη σου τώρα;»  
 είπα, και συνέχισα το δρόμο μου
βάζοντας δύο κέρματα
στα μάτια του γερο-ζητιάνου
που άκουσε τα ιώδη και πέτρωσε.
 
Στο μεταξύ είχε νυχτώσει πολύ…
Μέσα κι έξω από το σώμα.

Στέλλα Δούμου-Γραφάκου, Πινόκιο

(Στη Στέλλα)

Κάθισαν και οι δυο τους στην ακροθαλασσιά, πλάτη με πλάτη, ένα βουβό κύρτωμα της μέσης και με γερμένα τα κεφάλια, αιθέρια ασώματοι και οι δυο τους κολυμπούσαν σε μια παλέτα με πινέλο σπαρταρίσματος ψαριού· γύρω τους, μια σπείρα από ανάμνηση δέρματος ανθρώπου, κάτι σαν λώρος τυλιγόταν χνουδωτό σε μιαν απόχρωση αιμόφυρτου τοπίου. Πλησίαζε η ώρα για το δείλι να ξαποστάσει το βύθισμα του ήλιου στο νερό και στις σκιές του άντρα, της γυναίκας, που ηδονή ξαπλώνανε στα βότσαλα —κατάλευκα, λεία, στρογγυλά, ερμητικά κλειστά στους πόρους μιας στιλπνής σιωπής, από την εγκατάλειψη στους αστραγάλους των μεγάλων μαύρων βράχων, έκαναν πλάτες στην πανουργία που, όπου να ’ταν, θα φιλούσε στο αιδοίο το σκοτάδι. Λαίμαργα ξάφνου ο ήλιος έβρασε ένα πορτοκαλί καυτό από νεράντζι μες στα στομάχια του πελάγους, κι αυτοί —τους ρώτησα σας λένε πώς;— δεν ήξεραν, μόνον ψιθύριζαν κάτι ακαταλαβίστικα σπουργίτια, κάτι αλαφροδαίμονα παφλάσματα στα χείλη. Έφυγα κλαίγοντας, ξυπόλητος και με αγκίθες από αχινούς να ερεθίζουν τις πατούσες, κι όλα τα νεύρα απολήγαν σε σκέψεις μελανές, πιο πέρα χτυπούσανε χταπόδια (…) Ώσπου ήρθε η Σύλβια, ένα βράδυ, σταμάτησε εμένα, τα βήματα, δεν ξέρω… θυμάμαι πως ήταν λίγο σκοτεινά και πως απέναντι έβλεπα ένα εστιατόριο κι ένα σινεμά που έπαιζε γουέστερν και πορνό, μου ζήτησε φωτιά, πολύ απλά, δεν έχω αναπτήρα, είπε, και χαμογέλασε λίγο ενοχικά, λίγο άβολα, ίσως και με μία αφέλεια παιδική, ανασηκώνοντας τους ώμους σε κάτι μπουκλάκια καστανά. Φορούσε ένα κοντό, σχεδόν αραχνοΰφαντο φουστάνι, στο χρώμα της άμμου ήταν, το καλοκαίρι βαρύ, αποπνικτικό σχεδόν, αλλά η Σύλβια με κοίταξε, μου φάνηκε; όχι… με κοίταξε… έτσι όπως τραβούσε την πρώτη ρουφηξιά, με κείνη τη φυσικότητα των εραστών που έχουν ζήσει πριν απ’ αυτούς και το μελλοντικό τους παρελθόν. (…)

(Απόσπασμα από το αφήγημα Σώματα)

 Photos: Hieronymous Bosch, Steven Kenny

.

.

Στέλλα Δούμου, Χαμηλές Οκτάβες, εκδόσεις Φαρφουλάς

Χαμηλές Οκτάβες

Κυκλοφόρησε

Το εκδοθέν βιβλίο περιλαμβάνει τις ποιητικές συλλογές Χαμηλές Οκτάβες και Μέλισσες σφουγγαρίζουν τις κοιλάδες.  Οι Χαμηλές Οκτάβες τιμήθηκαν με το Α΄ Βραβείο του ΚΘ΄ (2012) λογοτεχνικού διαγωνισμού του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός.

.oleg dou

Πινόκιο
Σκουριασμένο σούρουπο
με θύλακες νύχτας να παραμονεύουν
γωνία ασήμαντης οδού και βορεινής ακτής
μιας σύμπτωσης,
άγγιξες την άκρη του βιαστικού παλτού μου
και σταμάτησες.
Φύσηξε για λίγο μια άρρωστη νιότη
πολύ λίγο, να, ώσπου να πάρεις σχήμα.
Ψέλλισες κάτι. Σε άγνωστη γλώσσα μού φάνηκε.
Νόμισες πως εντυπωσιάστηκα.

.

-Una_probabile_morte_di_Pinocchio-,_Walther_Jervolino,_oil_on_canvas
«Μα είσαι πεθαμένος από χρόνια»,
σου είπα ατάραχα, δεν το ήξερες;
Σε κήδεψα σ’ ένα φριχτό κήπο
από μπελαντόνες στη μέση της θάλασσας.
Γύρω γύρω άλειψα άβυσσο σιωπής.
Τη μύτη σου την κήδεψα χωριστά
σ’ ένα κουτί από αμίαντο
γιατί άνθιζε ψέματα συνεχώς.
Το όνομά σου το ’τριψα στα πουλιά
που ’θέλαν να πεθάνουν.
Τον όρκο σου τον κρέμασα
στο φεγγάρι, να σκιάζονται
τα μικρά κορίτσια
πριν κερώσουν με το αίμα τους
το νήμα της αγάπης».

.

daria-petrilli8
«Τι να την κάνω τη συγγνώμη σου τώρα;»
είπα και συνέχισα το δρόμο μου
βάζοντας δυο κέρματα
στα μάτια του γέρο-ζητιάνου
που άκουσε τα ιώδη και πέτρωσε.
Στο μεταξύ είχε νυχτώσει πολύ. Μέσα κι έξω από το σώμα

Art: Oleg Dou, Walther Jervolino, Daria Petrilli

Στέλλα Δούμου, Με όλα τους τα Θήτα αναμμένα/ Αραβουργηματικά Άνθη

Στέλλα Δούμου, Με όλα τους τα Θήτα αναμμένα/ Αραβουργηματικά Άνθη

Αραβουργηματικά Άνθη, Γ’μέρος

Πώς λεπτουργήθηκε το πανάρχαιο έθιμο της τοιχοποιίας

για να χωρέσει το αφέψημα του Σύμπαντος.

Με τι αγάλλοντα τυρκουάζ φωνήεντα και φωτεινά
πετραδάκια πράσινου ανάμεσα στα τρυφηλά ροζέ από ανάσες μωρών. Αργυρόχρυσα κλωνάρια και βαθυκύανοι κρωγμοί πουλιών. Καμιά προδοσία ρωγμής , καμιά τονική διασάλευση και η Σκιά υπάρχει μόνο για να πολλαπλασιάζει το βάθος των ευυπόληπτων επιχρισμάτων.

Σχεδιάστηκε από τυφλούς τεχνίτες με εξαιρετική όμως όσφρηση.Ξετρύπωναν τις τρούφες των χρωμάτων κάτω από πανάρχαιες ρίζες.

.

481241_10151351230987369_742955659_n

.

Τα σπασμένα δόντια του Σενέκα?

Αντίθετα , μικρά αλογάκια Καρουζελ

σε πλήρη ανάπτυξη φυγοκεντρικής εμπειρίας.

Είναι τόση η πανοραμική διαύγεια

που μπορεί να δει κανείς

τους μικροσκοπικούς αναβάτες απαλλαγμένους

από την ψευδαίσθηση της ύπαρξης

να φωνάζουν στην δερβίσικη γλώσσα: εκ σ’ εγερ, σι Η.

Πάει να πει, ελευθερία..

.

299078_10151351230607369_1257185527_n

.

Ελιξίριο από λάζουλι .Γδέρνοντας την πέτρα του λαζουλίτη στο Sar-e -sang οι αλχημιστές φτιάχουν χρώματα και ελιξίρια. Με δαντελωτές ρίζες κίτρων υπερδιεγείρουν την οξύτητα.

Στο Ισφαχάν,ο ουρανός κατεβαίνει ως τα χείλη

των πιστών.

κι αυτοί διηγούνται πως το γαλάζιο νούφαρο

μυρίζει αιωνιότητα.

.

735091_10151348563617369_1548606972_nΑμάραντοι ρόδακες της ατράκτου

προελαύνουν λεπτουργώντας και λεπτουργώντας

τις κλίμακες των γαιωδών.

Το κέντημα απαιτεί διπλό κλυδωνισμό

του περίτεχνου.

.

Photos:  Imam Mosque / Isfahan / Iarn

via Google

.