“To τραγικά όμορφο στην ποίηση της Στέλλας Δούμου”: Eισήγηση, Ιφιγένεια Σιαφάκα (2)

Ενύπνια Ψιχίων

Πίνακας: Chris Lewis

H παρούσα ανάρτηση παρουσιάζει τη ροή ολόκληρης της βραδιάς στον πολυχώρο του ΑΙΤΙΟΝ στις 29 Μαρτίου, αφιερωμένη στην ποίηση της Στέλλας Δούμου.

Προσευχή
 
Θεέ της γραφής, φύλαγέ με
από ουρανούς που δεν  τελειώνουν
από τον Κάιν των λέξεων
από τους κύκλους του νερού
που εξαντλούνται στο εγώ
από τις μητέρες των δασών και τους πατέρες
από τα μικρά ζαχαρωτά σπιτάκια
που μέσα τους θάβομαι ζωντανή, γιατί
δεν τολμώ να σπάσω την πόρτα σοκολάτα
(η προτιμώ να τη φάω, όπως άλλωστε και το τελευταίο ποίημα που ξέχασα πως έγραψα )
 
Hayv Kahraman 601φύλαγέ με,
από αυτά που η θάλασσα θα μου ζητήσει
φύλαγέ με από τους ήλιους των μπράβο
που θα μου έχουν στερήσει τα λάθη μου
όσο ακριβά κι αν είναι.
Κυρίως φύλαγέ με
από τον εαυτό μου
όταν εισορμώ στο άσπρο ποίημα
με αίματα στα χέρια και μαυρίλα.
φύλαγέ με…
 
απόλυτα δική σου
με  γαλήνια…

View original post 2,445 more words

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Το πρωί/
σβούρισμα στο χοντρό αλάτι και στη σόδα/
μια στη ρίμα, μια στη λίμα/
το κούφιο πτηνό/
βαλσαμώθηκε στην αμμωνία/
ως βαθειά στις κοιλότητες/
ο χρόνος διόδιο πέρα δώθε το πήγαινε/
αλλά το εγχείρημα επέτυχε/
οι ταριχευτές, στο γερτό αναλόγιο/
διάβαζαν ίαμβους/
με βυζαντινά μετρήματα/
ενώ ένας τζουράς μακρυμάνικος/
γουργούριζε στο νερό/
μ’ ένα ραβδί ένας ένας/
τσάκιζαν τα φτερά στον κάλαμο/
κι αν κάποιο τραγουδούσε/
το ‘πνιγαν με πιπέρι/
κανείς δεν πρόσεχε το γέροντα γαμπρό/
που έσερνε – στο διάδρομο – τους ζάλους δίχως νύφη/
μετά έκοψαν την τούρτα/
σκούπισαν τα πούπουλα/
έπλυναν τα ρετσίνια και την πίσσα/
κι έμειναν να τον κοιτούν που κατέβαινε αργά στο συγχώριο του/
ευθυτενής/
πάντα άρχοντας/
με το πουλί στην αγκαλιά/
κι ένα λευκό κρινάκι στο πέτο…

Photo:  via google/ surreal Photos

.

.

Κώστας Κουκουζέλης

Κώστας Κουκουζέλης

Τις Κυριακές τουλάχιστον να είμαι δικός
μιας και δεν μπόρεσα στα δεκατέσσερα
να διπλώσω το ημερολόγιο
~
ταλαντεύομαι ανάμεσα στο πλην και το συν ένα
κι αγνοώ τάχα πως το σημείο ισορροπίας μου
είναι μια σφαίρα ακροβάτη σε πριβέ τσίρκο
με θεατές που πλήρωσαν ολόκληρο εισιτήριο
για να δουν \απάτη; \ μισή παράσταση
~
κι αν είχα τόσα χάδια μόνο
τόσα φιλιά και τόσες ώρες
τι;
αφού η έγνοια μου ήταν άπειρη \άπειρος κι εγώ \
θα ‘πρεπε καπετάνιος σε καραβέλα
ν’ ανακαλύψω νέους κόσμους
γεμάτους χάδια και φιλιά και ώρες
για να τους αποθέσω μια νύχτα πρωτοχρονιάς
στο χωλ που ενώνει τα υπνοδωμάτια
~
στον κύκλο του νερού
ιππότης σε μια νιφάδα χιόνι
συμβιβάζω σ’ ένα συρτάρι
το γεράκι και το δελφίνι
και κολλάω το αφτί μου στη χαραμάδα
για να νοιώσω τον μπάτη
να ραίνει αθωότητα
το γκρίζο μου κεφάλι

Artwork:  Κώστας Κουκουζέλης /Σφεντόνα 50χ70

.

.