Στέλλα Δούμου, Στρατήγημα

Στέλλα Δούμου, Στρατήγημα

.

Οι μαύρες μου λέξεις δεξιά
αριστερά οι λευκές
Η στρατηγική μου απλή: σε λευκή παγωμένη θάλασσα προχωρούν και γυρεύουν τι; Την ήττα ολόκληρη. Και μόλις πω σοκολάτα, φεύγουν οι λέξεις ακάλυπτες –σηκώνω αυτήν τη σημαία για άλλοθι μόνο– και οι βασίλισσές μου, χλωμές μα ύπουλες, χορεύουν πάντα πάνω σε χείλη από δαντέλα και λεπίδα. Οι στρατηγοί λοξοπηδούν στο δια ταύτα και τ’ άλογα, όταν μυρίσουν τη λέξη καθρέφτης, με φιλί εμποδίζουν το έπακρο, καθώς η καρδιά ξεριζώνεται. Σε κίνηση Γάμα πάντα υπόσχονται ελιγμό. Τα κόμματα κρατούν την ανάσα της άνασσας μόνον όταν πρέπει. Τελείες καρφώνουν τα λάβαρα μέχρι που σκίζονται. Εφευρίσκονται άλλα – στο μεταξύ, συμμορίες πνευμάτων αφήνουν μοσχεύματα. Κι αυτό είναι ευλογία, αν με καταλαβαίνεις. Μπαλαρίνες-στρατιώτες γλιστρούν στον τετράγωνο πάγο, μέχρι που το μονόπρακτο της Μούσας τελειώνει με κλάματα. Ψέματα σου είπαν. Πτώματα, Πύργοι ποτέ δεν υπήρξαν. Ούτε και Βασιλιάς. Κανείς δεν κυκλώνεται όσο ζει η σελήνη. Η βασίλισσα μόνον κεντρώνει τα μάτια του χρόνου, κι όλα ξαναγυρίζουν στην αρχή.
Στη λευκή παγωμένη θάλασσα.
oι μαύρες μου λέξεις δεξιά
αριστερά οι λευκές

Painting: Alexandra Nedzvetskaya

.

.

.

.